ใจอู๋ไป๋วูบวาบ หรือว่าตนประเมินน้ำหนักของลู่หยวนซานสูงเกินไป?
แต่ตามหลักแล้ว ผู้อาวุโสหลักหนึ่งคนควรมีค่าเท่าสมุนไพรชั้นยอดห้าสิบต้น
ลู่หยวนซานเป็นคนที่แข็งแกร่งใกล้เคียงขั้นสวรรค์ระดับกลาง ระดับพลังเช่นนี้ถือเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับทุกขุมกำลัง
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ ว่า "เจ้าตำหนักหก สมุนไพรชั้นยอดห้าสิบต้น และต้องมีคุณภาพดีเยี่ยม นี่คือขีดจำกัดของอู๋ไป๋ ไม่มีการต่อรอง"
"เขานี่โลภไม่เบาเลย ไม่กลัวจะมีชีวิตเอา แต่ไม่มีชีวิตใช้หรือไง?"
อู๋ไป๋เกือบจะอดถามไม่ได้ว่าแขนของเขาเป็นยังไงบ้าง?
ทำเป็นเก่ง?
ครั้งที่แล้วโดนเขาฟันแขนขาดไปข้างหนึ่ง ยังกล้าดูถูกเขาอีก
อู๋ไป๋ไม่ได้พูดอะไร
เฮ่ออวิ๋นอี้บอกว่า "บอกอู๋ไป๋ว่า อย่างมากก็สามสิบต้นสมุนไพรชั้นยอด ไม่งั้นข้าจะไปเมืองจิ้นเจียงด้วยตัวเอง ข้าฆ่าเขาได้ครั้งหนึ่ง ก็ฆ่าเขาได้ร้อยครั้ง ครั้งที่แล้วเขาโชคดี ไม่รู้ว่าเขาจะมีโชคดีรอดตายทุกครั้งไหม"
แววตาอู๋ไป๋ดำมืดลงโดยสิ้นเชิง
"เจ้าตำหนักหก ท่านรู้ไหมว่าคนที่จับลู่หยวนซานคือใคร?"
เฮ่ออวิ๋นอี้เสียงเข้ม "ไม่ใช่อู๋ไป๋หรอกหรือ? หรือว่ามีคนอื่น?"
แล้วก็พูดเสริมอีกว่า "ก็จริง ด้วยระดับพลังของลู่หยวนซาน อู๋ไป๋จะจับเขาได้ก็ยาก"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นในใจ ดูท่าว่าข่าวสารของท่านก็ไม่ได้แม่นยำนัก
เขาพูดเรียบ ๆ "คือจ้าวกระบี่มู่จิ่วโจว"
อีกฝั่งก็เงียบไปทันที
จ้าวกระบี่ คือฝันร้ายของหอมารทมิฬ ผู้ที่เกลียดชังจนเข้ากระดูก แต่ไม่กล้าเผชิญหน้า
ตอนนี้อู๋ไป๋ก็นึกภาพสีหน้าอันเจิดจรัสของเฮ่ออวิ๋นอี้ในขณะนี้ได้