“ทุกท่าน ตามที่พวกท่านแบ่งสรรกันไว้ก็แล้วกัน”
อู๋ไป๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ท่านทูตพิเศษหลิน...”
กู้เจ๋ยอยากคัดค้าน แต่อู๋ไป๋ก็ชำเลืองมองเขานิ่ง ๆ พลางกล่าวว่า “ยึดส่วนรวมเป็นหลัก”
กู้เจ๋ยหน้าดำคร่ำเครียดราวกับพ่อแม่ตายต่อหน้า
เยว่เจิ้งหยางและพวกสบตากัน แววตาล้วนเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
“นับว่าสหายหลินไป๋พูดจาถูกคอ ผิดกับบางคนที่พออ้าปากก็เป็นไอ้คนสองหน้าเลย”
เยว่เจิ้งหยางกล่าวพลางหัวเราะร่า
ขอแค่จัดสรรทรัพยากรถึงที่ จะยังไงก็ว่ากันง่าย
กู้เจ๋ยจ้องเยว่เจิ้งหยางด้วยแววตาอำมหิต สายตาคาดฆ่าฉายชัด
“ไอ้พวกสารเลว รอให้สำนักมังกรดำถูกกำจัดก่อนเถอะ แล้วพวกแกจะเป็นรายต่อไป”
กู้เจ๋ยคิดอย่างอาฆาต
อู๋ไป๋มองเยว่เจิ้งหยางและพวก ถามยิ้ม ๆ ว่า “เมื่อทุกคนพอใจแล้ว เช่นนั้นเรามาหารือเรื่องแผนการปฏิบัติการกันดีกว่า”
“เนื่องจากข้าบาดเจ็บหนัก ครานี้จึงไม่อาจร่วมรบได้ ดังนั้น การปฏิบัติการครั้งนี้ข้าจะรับผิดชอบเต็มตัว ทุกคนมีความเห็นอย่างไร”
“พวกเราไม่มีปัญหา!” เยว่เจิ้งหยางลูบเคราพลางว่า “เรื่องนี้อู๋ไป๋แจ้งพวกเราแล้ว”
“เช่นนั้นก็ดี ต่อไปเรามาคุยถึงข้อมูลของสำนักมังกรดำกัน รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”
......หารือกันจนถึงเที่ยงคืนจึงแยกย้าย
เยว่เจิ้งหยางและพวกพากันอำลาออกไปด้วยความหนำใจ
ส่วนหยวนจื่อเว่ยและพวกมีสีหน้าไม่สู้ดี
เพราะตอนหารือ เยว่เจิ้งหยางและพวกพูดเสียดสีถากถางพวกเขาไม่น้อย