ทั้งสองฝ่ายชักกระบี่ขึงคันศร บรรยากาศอึมครึม
อู๋ไป๋รู้สึกขำ
คนพวกนี้แม้จะอยู่คนละฝ่าย แต่ก็อายุปูนนี้กันทั้งนั้น
ปกติ แต่ละคนก็ทำตัวสง่างาม วางมาดเป็นผู้บรรลุธรรม
แต่ดูตอนนี้สิ เหมือนไก่ชน ปากคมดั่งกระบี่ลิ้นแหลมดั่งหอก ไม่ยอมเสียเปรียบกันเลยสักนิด
“พอได้แล้วมั้ง?”
อู๋ไป๋เคาะโต๊ะ พลางพูดยิ้มๆ “เรียกพวกคุณมารวมกัน ไม่ได้ให้มาเถียงกันเหมือนพวกแม่บ้านนะ”
“ไม่ว่าจะมีเรื่องบาดหมางอะไร ก็ขอให้วางไว้ก่อนชั่วคราว เพื่อเป้าหมายร่วมของพวกเรา กำจัดสำนักมังกรดำ”
เยว่เจิ้งหยางและพวกได้เปรียบด้านคำพูด จึงเลิกแล้วต่อกัน
กู้เจ๋ยเสียเปรียบ แต่เมื่อ ‘หลินไป๋’ พูดแล้ว เขาก็ทำได้เพียงอัดอั้น
“ผมหารือกับอู๋ไป๋แล้ว สำนักมังกรดำมีอิทธิพลแข็งแกร่งมาก ไม่ใช่สำนักเล็กๆ ทั่วไป ดังนั้น ครั้งนี้พวกเราต้องร่วมมือกันอย่างจริงใจ”
อู๋ไป๋หยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อ “เมื่อถึงเวลา พวกเราก็ลงมือพร้อมกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุข”
“ที่เรียกพวกคุณมาครั้งนี้ ก็เพื่อหารือกันว่า หลังจากกำจัดสำนักมังกรดำแล้ว ทรัพยากรของสำนักมังกรดำจะแบ่งสรรกันยังไง?”
ทรัพยากร สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้วสำคัญเกินไป
เยว่เจิ้งหยางพูด “กำจัดสำนักมังกรดำแล้ว ทรัพยากรก็ต้องเป็นของพวกเรา”
จากนั้น ก็เสริมอีกว่า “นี่คือความตั้งใจของอู๋ไป๋”
อู๋ไป๋ “...”
ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย?
“ตด ทรัพยากรเป็นของพวกคุณทั้งหมด แล้วพวกเราลงทุนไปโดยเปล่าประโยชน์หรือไง?”
กู้เจ๋ยเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย เต็มไปด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม