หลินฉิงกับเหลียงหย่วนดีใจเหมือนคนบ้า ในหัวมีแต่เรื่องเมืองสาวงาม
เยว่เจิ้งหยางและคนอื่นๆ พากันถอนใจในใจ ไอ้เด็กใหม่นี่หลอกง่ายจริงๆ เรื่องเหลวไหลแบบนี้ก็เชื่อ
เมืองสาวงาม?
เกรงว่าถึงตอนนั้นพวกแกจะได้เห็นนรกบนดินมากกว่า
หลินฉิงยิ้มกว้าง ทำหน้าเจ้าเล่ห์ พูดว่า "อู๋ไป๋ ไปกับพวกเราด้วยกันไหม? ข้าไม่บอกน้องสาวข้าหรอก"
อู๋ไป๋: "..."
ไอ้นี่มันไร้สมองหรือโง่เง่ากันแน่?
ตอนนี้หลินตั้นจวงยังไม่รู้เป็นตายร้ายดีแค่ไหน แต่ไอ้นี่กลับเอาแต่ฝันถึงเมืองสาวงาม แถมยังจะลากเขาลงเรืออีก
ถ้าหลินตั้นจวงอยู่ที่นี่ เขาคงดีใจที่มีพี่ชายที่รู้เหตุรู้ผล
แต่กับสถานการณ์ตอนนี้ เขาพูดได้คำเดียวว่าโง่สุดๆ
"พวกเจ้าไปเถอะ ข้าไม่ไปหรอก"
"เอาล่ะ เอาบัตรประชาชนมา ข้าจะจองตั๋วให้ทั้งหมด"
"พวกเจ้าสองคนกลับไปก่อนได้ พรุ่งนี้แปดโมงเจอกันที่ทางเข้าสนามบิน"
ทั้งสองเดินจากไปอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
เยว่เจิ้งหยางมองอู๋ไป๋ "สองคนนี้เพื่อนเจ้าหรือ?"
อู๋ไป๋รู้สึกเก้อเขินนิดหน่อย เพราะการมีเพื่อนแบบนี้ก็น่าอายอยู่เหมือนกัน
แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ก็พยักหน้า อธิบายว่า "สองคนนั้นเพิ่งฝึกลมปราณภายในได้ ยังใหม่มาก พอดีคราวนี้จะพาไปฝึกฝนสักหน่อย ให้พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นยังไง"
เยว่เจิ้งหยางพยักหน้าเล็กน้อย "ถ้าไม่เคยเผชิญความเป็นความตายสักครั้ง พวกเขาก็ไม่มีวันรู้ว่าโลกของผู้ฝึกยุทธ์มันอันตรายแค่ไหน"