"หยวนจื่อเว่ย แกจบเห่แล้ว"
อู๋ไป๋พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตามด้วยพลังอัสนีที่พวยพุ่งรอบกาย พอยกมือขึ้น สายฟ้าก็พวยพุ่งดุจงูเหลือมยักษ์
หยวนจื่อเว่ยหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ในช่วงคับขันจึงกวัดแกว่งธงดูดวิญญาณฟาดใส่พลังอัสนีที่ซัดเข้ามา
"ตู้ม!"
พลังอัสนีอันบ้าคลั่งกลืนกินทั้งตัวเขาและธงดูดวิญญาณในพริบตา
"อ๊าก..."
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น
เสื้อผ้าของหยวนจื่อเว่ยขาดวิ่น ร่างกายดำเกรียมไปทั้งตัว หนวดเคราไหม้เป็นจุณลอยหาย ทั้งตัวมีควันลอยกรุ่น เลือดไหลทะลักจากบาดแผลที่แตกออก สภาพน่าเวทนายิ่งนัก
ทว่าเลือดพวกนี้ไม่ได้ไหลลงพื้น แต่กลับไหลย้อนขึ้นไปตามแขนของหยวนจื่อเว่ย แล้วถูกธงดูดวิญญาณดูดซับไปจนหมด
"อ๊าก..."
ทันใดนั้นหยวนจื่อเว่ยก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว สะบัดธงดูดวิญญาณไม่หยุดราวกับต้องการขว้างมันทิ้ง
แต่ธงดูดวิญญาณเหมือนถูกแปะติดมือเขาไว้ ยังไงก็สะบัดไม่หลุด
ในเวลาเดียวกัน กู้เจ๋ย โจวหง และลั่วเหวินหมิง ก็กรีดร้องตามกันมาติด ๆ
สภาพของพวกเขาใกล้เคียงกับหยวนจื่อเว่ย มือเหมือนถูกแปะติดกับธงดูดวิญญาณ แถมร่างกายยังเหี่ยวแห้งลงอย่างเห็นได้ชัด
ธงดูดวิญญาณกำลังดูดเลือดพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
ทั้งสี่คนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วกระบี่ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย
ธงดูดวิญญาณที่ดูดเลือดทั้งสี่คนเข้าไป ระเบิดแสงสีเลือดเจิดจ้าออกมา อาณาเขตสีเลือดที่ปกคลุมทั้งโถงใหญ่พังทลาย หมอกเลือดที่พลุ่งพล่านก็ไหลเข้าหาธงดูดวิญญาณ ถูกดูดซับจนหมดสิ้น