โลหิตมารเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า เพียงชั่วพริบตาก็ถึงตรงหน้าอู๋ไป๋ อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม เตรียมจะงับศีรษะของอู๋ไป๋
“รู้ตัวไหมว่าปากแกเหม็นมาก”
อู๋ไป๋แสดงสีหน้ารังเกียจ พลังอัสนีในฝ่ามือรวมตัวเป็นลูกบอลสายฟ้า ยัดเข้าไปในปากของโลหิตมารโดยตรง จากนั้นร่างก็พุ่งถอยหลังออกไปราวกับสายฟ้า
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นจนหนังศีรษะชาไปหมด
ลูกบอลสายฟ้าระเบิดออก พลังอัสนีอันเกรี้ยวกราดระเบิดหัวของโลหิตมารแหลกเป็นเสี่ยง ๆ
ทว่า เลือดสดพลุ่งพล่าน ไม่นานหัวของโลหิตมารก็งอกออกมาใหม่
มุมปากของอู๋ไป๋กระตุกเล็กน้อย เขารู้ว่าโลหิตมารไม่สามารถถูกฆ่าได้ง่าย ๆ
พลังชีวิตของเจ้าสิ่งนี้แกร่งเกินมนุษย์มนา
โลหิตมารคำราม พุ่งเข้าหาอู๋ไป๋อีกครั้ง กรงเล็บที่แหลมคมราวตะขอเหล็กตวัดผ่านมา
บนแขนทั้งสองของอู๋ไป๋ ริ้วรอยสีดำเปล่งประกาย พลังอัสนีในฝ่ามือไหลเวียน หมัดหนึ่งพุ่งออกไป กระแสหมัดกระเพื่อม
“ปัง!”
หมัดของอู๋ไป๋ปะทะกับกรงเล็บเหล็กของโลหิตมารอย่างจัง ไม่มีลูกเล่นใด ๆ เสียงดังสนั่น อู๋ไป๋ถูกกระแทกกระเด็นออกไปราวกับลูกกระสุน เกือบจะทะลุกำแพง
เวรเอ๊ย!
อู๋ไป๋เผลอสบถคำหยาบออกมา
แรงของเจ้าสิ่งนี้แกร่งเกินไปแล้ว
โลหิตมารพุ่งมาดั่งสายฟ้าสีเลือด ไม่ให้โอกาสอู๋ไป๋ได้พักแม้แต่นิด อุ้งเท้าหนึ่งฟาดลงมา
อู๋ไป๋หลบวูบ หลบหลีกไป “ตูม” เสียงดังสนั่น กำแพงถูกโลหิตมารฟาดเป็นรูโหว่ใหญ่
โลหิตมารหันกลับ กระโดดลอยไปกว่า 10 เมตร อ้าปากกว้างงับเข้าหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋รวบรวมสายฟ้าในฝ่ามือ แปรสภาพเป็นหอกยาวอัสนี