"หลินไป๋ ข้าเตือนเจ้าว่าอย่ามาเสียเวลาเปล่าที่นี่เลย วันนี้ยังไงเจ้าก็ต้องตาย"
หยวนจื่อเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อู๋ไป๋กำลังจะอ้าปากพูด ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องน่าขนลุกก็ดังมาจากด้านข้าง
จิตสัมผัสแผ่ขยาย
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย หลินฉิงกับเหลียงหย่วนกำลังสู้รบกันเอง
ดูจากสภาพก็รู้ว่าสูดหมอกเลือดเข้าไป จิตใจหลงผิด
อู๋ไป๋พุ่งเข้าไป เตะหลินฉิงที่คร่อมเหลียงหย่วนอยู่และบีบคออีกฝ่ายจนกระเด็น
ใครจะคิดว่าเหลียงหย่วนกลับกอดขาเขาไว้ แล้วงับเข้ามาทันที
"นี่แกเป็นหมาจริง ๆ ด้วย"
อู๋ไป๋หลบทัน แสงสีขาวสายหนึ่ง แสงสีดำสายหนึ่ง พุ่งออกจากฝ่ามือทั้งสอง ก่อนจะถักทอเป็นโซ่ชีวิตมรณะ พันหลินฉิงและเหลียงหย่วนจนเหมือนข้าวต้มมัด
โซ่ชีวิตมรณะสามารถผนึกไข่มุกอสูรในร่างหลินตั้นจวงได้ แค่ควบคุมสองคนนี้ก็เหมือนเล่น
ทั้งสองส่งเสียงหัวเราะประหลาดน่าขนลุก แล้วดิ้นไปมาบนพื้นเหมือนหนอน
"ตูม!"
ขณะที่อู๋ไป๋กำลังจะหยิบมือถือมาถ่ายรูปท่าทางน่าขันของทั้งสอง เสียงระเบิดทุ้มต่ำก็ดังมาจากด้านข้าง
จิตสัมผัสกวาดตรวจ
"บ้าฉิบ…"
อู๋ไป๋รีบพุ่งตัวไป
เฉาโย่วหรานกำลังเล่นเอากับเก้าผู้อาวุโส ทั้งคู่ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าพิลึก โจมตีถึงตายทั้งคู่ ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บ
อู๋ไป๋ยกมือปราบทั้งสอง แล้วมัดด้วยโซ่ชีวิตมรณะ
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งออกจากหมอกเลือด พอเห็นอู๋ไป๋ก็คำรามเสียงดังแล้วบุกเข้าใส่