ฟิ้ว!
ดวงตาของอู๋ไป๋หดตัวรุนแรง ลูกศรถูกแยกออกเป็นสองส่วนกลางอากาศ พุ่งผ่านชายชุดขาวไปคนละข้างด้วยอานุภาพน่าสะพรึง ก่อนจะหายเข้าไปในป่าทึบด้านหลัง
ตูม! แผ่นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้ล้มระเนระนาดเป็นแถบ ถูกทำลายราบด้วยลูกศร
ร่างอู๋ไป๋ดีดตัวถอยหลัง
คมกระบี่ฟาดลงบนพื้น เสียงกัมปนาทดังสนั่น พื้นดินถูกผ่าเป็นร่องลึกน่ากลัว คลื่นพลังกระแทกซัดอู๋ไป๋กระเด็นลอยไป
อู๋ไป๋ร่อนลงพื้น ฝ่าเท้ากระแทกจนพื้นแตกระเบิด แววตาคมกริบดั่งลูกศร จ้องไปที่ชายชุดขาว
แข็งแกร่งมาก
ฝีมือของคนผู้นี้หยั่งไม่ถึงจริง ๆ
"ในโลกปัจจุบันนี้ นอกจากไอ้บ้าจากวังมังกรอัคคีแล้ว ในหมู่คนรุ่นใหม่ก็ไม่มีใครเทียบชั้นเจ้าได้"
แสงดำในดวงตาของอู๋ไป๋ค่อย ๆ เลือนหาย กลิ่นอายสังหารระหว่างคิ้วสลายไปในพริบตา
"กระบี่จ้าวมู่จิ่วโจว สมชื่อจริง ๆ"
ชายชุดขาวชะงักเล็กน้อย แววตาแวบหนึ่งของความโกรธที่ยากจะจับได้
ไอ้เด็กเหลือขอนี่ รู้ว่าเป็นข้าแล้วยังลงมือหนักขนาดนี้
"เจ้ารู้ได้ไงว่าข้า?"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ "ในโลกตอนนี้ ฝีมือกระบี่ถึงขั้นอัศจรรย์ขนาดนี้ แถมรับการโจมตีของข้าได้สบาย ๆ นอกจากกระบี่จ้าวแล้ว ข้าก็นึกไม่ออกแล้วว่ามีใคร?"
มู่จิ่วโจวมุมปากกระตุกเล็กน้อย แววตาเจือแววรังเกียจ หน้าต้านของอู๋ไป๋นี่หนากว่าฝีมือเขาอีก
อู๋ไป๋เห็น แต่ไม่สนใจ ยิ้มพลางถาม "มาเยี่ยมเป่าเอ๋อร์เหรอ?"