“คุณพ่อครับ ตุ๊กตาหิมะนี่คุณพ่อทำไว้ให้ถังถังเหรอครับ”
อู๋ไป๋ยิ้มพยักหน้า
“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ ถังถังชอบมากเลย คุณพ่อถ่ายรูปให้ถังถังหน่อยเร็ว…”
อู๋ไป๋ถือโทรศัพท์ ถ่ายรูปให้ถังถังกับตุ๊กตาหิมะ สุดท้ายพ่อลูกถ่ายด้วยกัน เล่นกันอย่างสนุกสนาน
กินข้าวเย็นเสร็จ อู๋ไป๋ออกมาจากครัว ไม่เห็นถังถัง
“ถังถังล่ะ”
ถังเป่าเอ๋อร์ชะงักไป “เมื่อกี้ยังเล่นอยู่แถวนี้เลยนะ อาจจะขึ้นไปข้างบนแล้วค่ะ”
อู๋ไป๋ขึ้นไปข้างบน ไม่เจอถังถัง พลันตื่นตระหนก
“ถังถังไม่อยู่ข้างบน”
ถังเป่าเอ๋อร์ก็ตกใจ ทุกคนรีบหา
แต่บ้านก็มีแค่นี้ หาทุกห้องแล้ว ก็ยังไม่เจอ
เส้นเอ็นบนหน้าผากอู๋ไป๋เต้นตุบ ๆ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยไอเย็นชืด
“ท่านอู๋ครับ หาเจอแล้ว”
เหลียงหย่วนวิ่งพรวดเข้ามาจากหน้าประตูตะโกน
อู๋ไป๋รีบเดินออกไป มองดู เห็นร่างเล็ก ๆ ของถังถังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างตุ๊กตาหิมะ
“ถังถัง ทำอะไรน่ะ”
อู๋ไป๋โมโหเล็กน้อย
ถังถังตกใจ พูดเสียงเบาว่า “หนูกำลังเฝ้าตุ๊กตาหิมะอยู่น่ะค่ะ”
อู๋ไป๋ตะลึง ไม่เข้าใจ ถามว่า “ทำไมต้องเฝ้าตุ๊กตาหิมะ”
“ถ้ามีคนมาขโมยตุ๊กตาหิมะไปล่ะ”
อู๋ไป๋ทั้งขำทั้งโมโห
เดินไปอุ้มเธอขึ้นมา ถังถังมีหยกอุ่นอยู่ที่ตัว ก็ไม่กลัวหนาว
“ถังถังครับ ประตูรั้วบ้านปิดอยู่ จะไม่มีใครมาขโมยตุ๊กตาหิมะหรอก คุณพ่อสัญญาเลย”
“มี มีสิ ถังถังเห็นเลยนะ”
อู๋ไป๋ชะงักไป “บอกคุณพ่อหน่อย เห็นอะไรมาครับ”