"อาจารย์ปู่ หมายความว่าข้าจะอยู่ที่นี่ต่อได้หรือไม่?"
ดวงตาแจ่มใสของถังเป่าเอ๋อร์เต็มไปด้วยความคาดหวัง
มู่จิ่วโจวมองนาง สีหน้าเฉยเมย "ไม่ได้"
"ทำไมเล่า?" ถังเป่าเอ๋อร์ไม่สบอารมณ์
"ข้าเบื่อ!"
อู๋ไป๋กับพวกงุนงง เบื่ออะไร?
ถังเป่าเอ๋อร์ทำหน้ามุ่ย "อาจารย์เบื่อก็ออกไปหาเพื่อนสักคนสิ เหตุใดต้องลากข้ากลับไปเบื่อด้วย?"
ทุกคนเข้าใจแล้ว
มู่จิ่วโจวเบื่อที่ต้องอยู่คนเดียว จึงต้องการพาถังเป่าเอ๋อร์กลับ
นี่มัน... ช่างเถอะ
จ้าวกระบี่ผู้นี้ทั้งดื้อทั้งดูเหมือนมีอะไรแปลกๆ
"ยังไงข้าก็ไม่กลับ"
มู่จิ่วโจวลุกขึ้นยืน กล่าวว่า "พรุ่งนี้เช้า ข้าจะมารับเจ้า"
น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
ถังเป่าเอ๋อร์ทำหน้ามุ่ย
อู๋ไป๋หัวเราะ "ท่านมู่ ท่านนี่แหละที่ไม่ถูก ถ้าท่านเบื่อ ก็อยู่ที่นี่สิ บ้านข้าคนเยอะ รับรองไม่เบื่อ"
มู่จิ่วโจวมองเขา แววตาเย็นชาฉายแววดูถูก "เจ้ามันโลภมาก คิดจะจับทั้งหมดในคราวเดียว"
อู๋ไป๋: "..."
"หมายความว่าอย่างไร?"
"หลอกศิษย์ข้าให้เป็นองครักษ์ให้เจ้า แล้วยังคิดจะหลอกข้าด้วย? ฝีมือเจ้ายังอ่อนนัก"
ใบหน้าหล่อเหลาของอู๋ไป๋แดงเล็กน้อย
เขาดูถูกสติปัญญาของชายชราเกินไป แต่... จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนี้เลยหรือ?
มู่จิ่วโจวเบะปากมองอู๋ไป๋ "เลิกใช้กลเม็ดกระจอกๆ นั่นเสีย พรุ่งนี้เช้าข้าจะมารับเป่าเอ๋อร์ ถ้าไม่เห็นตัว ข้าจะเอาเรื่องเจ้า"
ดวงตาอู๋ไป๋มืดลง "ท่านมู่ ท่านชักจะกำเริบเกินไปแล้ว"