"ท่านทูตพิเศษหลิน พวกเราไม่มีเครื่องมือมืออาชีพ ถ้าฝืนเจาะเข้าไป เสียงดังขนาดนั้น ถูเทียนลี่ต้องรู้ตัวแน่"
ว่านเซินคิดแล้ว รู้สึกว่าแผนนี้ใช้ไม่ได้
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ "เพราะงั้นต้องรอ"
"รออะไรงั้นเหรอ"
อู๋ไป๋ตอบ "นายไปจับตาดูไอ้คนกลางคนที่เจอในห้องอาหารก่อน ดูว่ามันพักอยู่ห้องไหน"
ว่านเซินทำหน้างง ๆ แล้วจากไป
จนรุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ว่านเซินถึงมารายงาน ในที่สุดก็สืบจนรู้ห้องของคนกลางคนนั้น
"ทำดีมาก"
อู๋ไป๋เก็บมือถือขึ้น ยิ้มพลางพูด "กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ คืนนี้ลงมือ"
ว่านเซินกลับไปพักด้วยความฉงน อู๋ไป๋เองก็ออกจากห้อง
วันนั้น อู๋ไป๋เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว สบาย ๆ เหมือนมาเที่ยวจริง ๆ
จนกระทั่งค่ำ อู๋ไป๋ถึงกลับเข้าห้อง
ชายกลางคนที่จับตาดูอู๋ไป๋มาทั้งวันมาที่ห้องสุดทางเดินชั้นสามเพื่อรายงานสถานการณ์
"วันนี้หลินไป๋ไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหารตอนเช้า จากนั้นก็เดินเล่นบนดาดฟ้า ระหว่างทางไม่รู้คุยโทรศัพท์เห็นหน้ากับใคร ตอนเที่ยงก็ไปกินข้าวที่ห้องอาหารอีก...สรุปคือทั้งวันไม่ได้ทำอะไรเลย"
ชายชุดคลุมดำเงียบไปนาน ก่อนจะเปล่งเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือก "แล้วว่านเซินล่ะ"
"เขา..."
ชายกลางคนเพิ่งอ้าปาก ทันใดนั้น ตูม เสียงดังสนั่น เรือสำราญเอียง เครื่องชงชาและของประดับบนโต๊ะไถลตกพื้นแตกกระจาย
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงบนเรือ