ไม่ต้องให้ถูเทียนลี่เอ่ยปาก นักรบสังหารข้างกายเขาก็พุ่งตามไปแล้ว
“ปัง!”
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันในทางเดินแคบ ๆ
สมาชิกหน่วยเงามืดคนนี้บำเพ็ญเพียรไม่ธรรมดา ขั้นสูงระดับมนุษย์ พอฟัดพอเหวี่ยงกับนักรบสังหารของถูเทียนลี่
แต่ถูเทียนลี่เสียลูกน้องไปสองคน ยังเหลืออีกสิบคน
จำนวนคนทั้งสองฝ่ายไม่สมดุล
ชายวัยกลางคนถูกสองคนรุมโจมตี สะเทือนจนกระเด็นถอยหลัง
เขาหมุนตัววิ่งหนีทันที รู้ว่าอยู่ต่อต้องตายแน่นอน
ยังไม่ต้องพูดถึงนักรบสังหารสิบคนนั่น ตัวจริงอย่างถูเทียนลี่ยังไม่ลงมือเลย
เขาจึงวิ่งหมายหัวไปยังห้องสุดทางเดินโดยไม่ลังเล
ถูเทียนลี่สาวเท้าออกจากห้อง ดวงตาเย็นเยียบ
“ตามไป”
นักรบสังหารสิบคนหลั่งไหลกรูกันไปดั่งสายน้ำ
ชายวัยกลางคนพุ่งถึงหน้าประตูห้องสุดทางเดิน ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ: “หัวหน้า ช่วยข้าด้วย”
แล้วก็ไม่สนใจอะไรมาก พุ่งชนประตูเปิดพรวดเข้าไป
ชายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมดำหันขวับกลับมามองลูกน้องที่บุกเข้ามา ฟังเสียงฝีเท้าด้านนอกแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
“หัวหน้า คนของถูเทียนลี่บุกมาแล้ว”
“ไอ้ขยะ”
ชายผ้าคลุมดำคำรามลั่น ตัวสั่นด้วยโทสะ เขามีลูกน้องขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ได้ยังไง
เสียงฝีเท้ามาถึงหน้าประตูแล้ว
ชายผ้าคลุมดำเงยหน้ามอง เห็นนักรบสังหารของถูเทียนลี่มาถึงหน้าประตูแล้ว
“ตูม!”
ผ้าคลุมดำบนร่างพองพะเนิน พลังน่าสะพรึงกลัวปั่นป่วน
ชายผ้าคลุมดำพุ่งออกดั่งกระบี่ดำวาววับ นักรบสังหารสองคนที่เพิ่งกรูเข้ามายังไม่ทันได้ตอบสนอง ร่างก็กระตุก หงายหลังล้มลง เลือดพุ่งกระฉูดจากลำคอ ราวกับถูกของมีคมฟันขาด