อู๋ไป๋ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะไปศึกษาวิชายุทธ์จากเทวรูป
กระถางศักดิ์สิทธิ์นั้น แม้จะมีพลังมหาศาล แต่ก็เป็นแค่ของปลอมอยู่ดี อีกอย่าง ตอนนี้เขาไม่มีแหวนมิติ จะแบกกระถางวิ่งไปทั่วคงดูโง่พิลึก
"เจ้าสำนักเยว่ เมื่อกี้เป็นเรื่องตลก รอผมกลับมาก็จะคืนกระถางศักดิ์สิทธิ์ให้เก้าผู้อาวุโส"
เยว่ซูเซียวหัวเราะร่าพลางว่า "อันที่จริง ถึงนายไม่คืนให้ ข้าก็ไม่ขัดขวางไม่ให้นายไปศึกษาวิชายุทธ์บนเทวรูปหรอก"
อู๋ไป๋แอบเบ้ปาก พูดได้ดีกว่าทำเสียอีก
เยว่ซูเซียวพูดต่อทันทีว่า "กระถางศักดิ์สิทธิ์เป็นของที่นายแย่งมา ก็ได้แต่โทษเจ้าเก้าว่าฝีมือสู้ไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวไปที่สวนสมุนไพร เลือกสมุนไพรชั้นยอดมาหนึ่งต้น ถือเป็นของขอบคุณที่นายคืนกระถางศักดิ์สิทธิ์"
อู๋ไป๋นิ่งงันไปเล็กน้อย รู้สึกกระดากใจ ดูเหมือนตนจะคิดเล็กคิดน้อยเกินไป
แน่นอน อู๋ไป๋ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะขาดแคลนทรัพยากรมาก
"เช่นนั้น ขอบคุณเจ้าสำนักเยว่มาก"
"อย่าเกรงใจ นายยอมคืนกระถางศักดิ์สิทธิ์ให้ ข้ายังรู้สึกขอบคุณไม่รู้จะพอเลย กระถางศักดิ์สิทธิ์เป็นของศักดิ์สิทธิ์ประจำวังสี่เทพ ถ้าหายไปจริง ๆ ข้าก็คงละอายแก่บรรพชนวังสี่เทพ"
"สหายอู๋ไป๋ เจ้าอยากไปศึกษาวิชายุทธ์ที่เทวรูปก่อน หรือจะไปสวนสมุนไพรเลือกสมุนไพรชั้นยอดที่เหมาะกับเจ้าก่อน?"
นี่เป็นคำถามที่ยาก... อู๋ไป๋ลังเลเล็กน้อย
"ผมไปศึกษาวิชายุทธ์ก่อนดีกว่า"
เยว่ซูเซียวพยักหน้าน้อย ๆ "ก็ดี แต่ในการศึกษาวิชายุทธ์ เจ้าต้องรับปากข้าสักเรื่องหนึ่งก่อน"