ลูกศรสีดำที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเลและเต็มไปด้วยพลังอำนาจ ปะทะกับนิ้วปราบมารที่น่าสะพรึงกลัวกลางอากาศ
เสียงดังสนั่น เกิดเสียงสะเทือนขวัญหลังการปะทะ
นิ้วปราบมารไม่ระเบิด
ลูกศรสีดำยังคงอยู่
พลังทั้งสองอยู่ในสภาวะประจันหน้ากัน
"แครก..."
"แครก..."
ไม่นานนัก นิ้วปราบมารและลูกศรสีดำก็ปรากฏรอยร้าวหนาแน่นขึ้นพร้อมกัน
"ไม่ดี ถอยเร็ว!"
เยว่ซูเซียวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก พร้อมตะโกนและโบกมือ ฉากแสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้คนที่มุงดูทันที ราวกับกำแพงพลังที่ไม่อาจทำลายได้
"ตู้ม!"
ในเวลาเดียวกัน นิ้วปราบมารและลูกศรสีดำก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน คลื่นกระแทกสีขาวและคลื่นกระแทกสีดำที่น่าสะพรึงกลัวประสานกันเป็นตาข่าย พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ บดบังแสงตะวัน
มิติว่างเปล่าบิดเบี้ยว อากาศส่งเสียงระเบิดดังสนั่น
บนพื้นหญ้าเบื้องล่าง รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปราวกับตะขาบ พื้นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด
อู๋ไป๋ครางฮึดฮัด ร่างทั้งร่างกระเด็นถอยหลังเหมือนว่าวขาดสาย เชิดหน้าพ่นเลือดออกมาหลายคำ
ผู้อาวุโสห้าก็กระเด็นออกไปเช่นกัน เสียงฟืด พ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง
ศิษย์วังสี่เทพที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนหน้าซีดราวกับกระดาษ ขาสั่นระริก
โชคดีที่ตรงหน้าพวกเขามีฉากกั้นที่เยว่ซูเซียวจัดวางไว้ พายุมรณะพัดมา ก็ถูกกั้นไว้หมด
หากไม่มีฉากกั้นสีขาวนี้ พวกเขาคงถูกพายุฉีกเป็นชิ้นๆ ระเบิดเป็นหมอกเลือดไปนานแล้ว
เนิ่นนาน พายุจึงสงบลง
พื้นดินรกรุงรัง
เยว่ซูเซียวร่างกระพริบ มาอยู่ข้างกายอู๋ไป๋ ถามด้วยความเป็นห่วง "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"