เยว่ซูเซียวตกใจแทบจะเอามือปิดปากอู๋ไป๋
เจ้าหมอนี่กล้าพูดทุกอย่างจริง ๆ
“อู๋ไป๋ ข้าขอยืนยันกับเจ้าอย่างหนักแน่นว่า ผู้อาวุโสท่านนั้นยังมีชีวิตอยู่ คอยปกปักษ์รักษาวังสี่เทพอย่างเงียบงัน”
“ร้อยปีก่อน วังสี่เทพประสบภัยใหญ่ เกือบถูกทำลายล้าง ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ อาณาเขตกำบังแผ่คลุมทั่วทั้งวังสี่เทพ วังทั้งวังกลายเป็นราตรีกาฬ มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตนเอง พออาณาเขตสลายไป ศัตรูทั้งหมดก็หายวับไปกับตา ราวกับไม่เคยปรากฏ”
อู๋ไป๋ตะลึงงัน “หรือจะเป็นฝีมือของผู้อาวุโสที่แขวนอยู่บนต้นไม้นั่น?”
เยว่ซูเซียวส่ายหน้า “ไม่รู้ แต่ข้าเดาว่าต้องใช่แน่”
“อีกอย่าง มิติแห่งนี้ ก็มีแต่ผู้อาวุโสเท่านั้นที่เปิดได้”
“เอาล่ะ อย่าพูดถึงผู้อาวุโสเลย ข้าพาเจ้าไปที่เทวรูป”
อู๋ไป๋รวบรวมสติ พยักหน้าเล็กน้อย
ขอแค่ไม่ใช่ศัตรูของเขาก็พอ ผู้อาวุโสท่านนั้นเป็นใคร? น่ากลัวแค่ไหน? สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ
เยว่ซูเซียวนำอู๋ไป๋มุ่งลึกเข้าไปด้านใน
มองจากระยะไกล ก็เห็นเทวรูปขนาดมหึมาหลายองค์ แต่ละองค์สูงถึงยี่สิบกว่าเมตร ทั้งร่างเป็นสีดำสนิท
เมื่อเข้าใกล้ อู๋ไป๋รู้สึกสะท้านใจ หินสลักเหล่านี้ตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่มานานเท่าใด? แต่กลับไร้ร่องรอยการกัดกร่อนของกาลเวลา ยังคงใหม่อยู่ สายเส้นบนเทวรูปคมชัด ราวกับมีชีวิต
เทวรูปองค์แรก สลักเป็นบุรุษผู้หนึ่ง สวมอาภรณ์หลิวหลี มือข้างหนึ่งไพล่หลัง ศีรษะเงยขึ้นเล็กน้อย ใบหน้างดงามดุจเซียนถูกเนรเทศ แค่มองเทวรูป ก็สัมผัสได้ถึงท่วงท่าของผู้เย่อหยิ่งต่อนภา มองโลกด้วยสายตาเหยียดหยาม