อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น ให้เขาพาคนไปจัดการตัวเองเนี่ยนะ?
อีกอย่าง การรีบกลับเมืองจิ้นเจียงเป็นแค่ข้ออ้าง ที่จริงเขาต้องไปภูเขาจิ่วเหล่ยต่างหาก
เขาเสียเวลาที่นี่มาสองวันแล้ว ถ้ายังไม่ไป สมบัติในถ้ำมังกรคงตกไปอยู่ในมือคนอื่นแน่
"เจ้าสำนัก ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก คนที่ท่านพูดถึงผมรู้จักดี เคยประมือกับเขามาแล้ว"
"ถึงแม้คนนั้นจะมีพลังสูงส่ง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต่อกรไม่ได้ วันนี้ผมดูดซับพลังสมุนไพรชั้นยอดไปมากมาย ฝีมือก็ก้าวหน้าขึ้น ถ้าเจอกันอีกครั้ง ต้องไม่ปล่อยให้หนีไปได้แน่"
เยว่ซูเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "มั่นใจหรือ?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"ก็ได้ ตามใจเจ้าแล้วกัน แต่ถ้าพวกเจ้ารับมือไม่ไหว ต้องรีบบอกข้า"
อู๋ไป๋พยักหน้ารับ "ที่จริงผมคิดว่า ปล่อยให้คนนั้นอยู่แบบนี้ก็ดีนะ จากการสังเกตของผม แม้เขาจะมีพลังสูงส่ง แต่ก็แตกต่างจากคนอื่น ๆ ในหออสูรทมิฬ"
"เขาปล่อยคนของเราไว้หลายครั้งแล้ว ไม่ใช่พวกชอบฆ่าฟัน"
"ผมกลัวว่าถ้ากำจัดเขาไป หออสูรทมิฬจะต้องส่งคนที่เก่งกาจกว่าเดิมมายุ่งกับเมืองจิ้นเจียง แล้วนั่นแหละจะยิ่งยุ่งยาก"
เยว่ซูเซียวใคร่ครวญก่อนตอบว่า "เรื่องนี้เจ้าตัดสินใจเองเถอะ แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็เป็นคนของหออสูรทมิฬ ถึงเวลาควรกำจัดก็ต้องกำจัด มิฉะนั้นภัยจะไม่สิ้นสุด"
อู๋ไป๋พยักหน้า