มู่เหลียนไม่ได้สังเกตเห็นอู๋ไป๋
ดังคำกล่าวที่ว่า อิ่มท้องแล้วก็อยากเสพสม พอเขากินอิ่มดื่มเต็มที่ ความสนใจก็จับจ้องอยู่ที่สาวเน็ตไอดอลตรงหน้า
สาวเน็ตไอดอลคนนี้เขาเคยเล่นด้วยมาสองสามครั้ง ฝีมือใช้ได้
"ไปสิ ไปกินข้าวกับพี่ชาย"
เด็กสาวยิ้มประจบประแจง "ขอบคุณค่ะคุณชายมู่!"
"กับฉันยังต้องเกรงใจอีกเหรอ เราสองคนผ่านศึกหนักมาด้วยกันแล้วนะ" มู่เหลียนยิ้มทะลึ่ง
เด็กสาวทำท่าเขินอาย ตีเบา ๆ ลงที่หน้าอกของมู่เหลียน "คุณชายมู่ คุณนี่แย่จังเลย"
พูดพลางสายตาก็กวาดไปทางอู๋ไป๋ เห็นอู๋ไป๋นั่งกินข้าวอย่างสงบใจเย็น แววตาก็มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์วาบขึ้น
"คุณชายมู่ เมื่อกี้มีคนรังแกหนูด้วยนะคะ"
มู่เหลียนชะงักไปนิด แล้วยิ้มเหี้ยม "ใครรังแกเธอ? บอกพี่มา เดี๋ยวฉันสั่งคนไปหักขามันให้หายแค้น"
เด็กสาวชี้อู๋ไป๋ "ก็เขานั่นแหละค่ะ เมื่อกี้เขาบอกว่าหนูเป็นยาจกขอทาน"
มู่เหลียนมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาคุกคาม
ตอนอยู่เมืองจิ้นเจียง เพราะเขาแทงตาบอดของเฉินเป้าไปข้างหนึ่ง อู๋ไป๋จึงแทงเขาบอดไปข้างหนึ่ง และทำลายวิชายุทธ์ของเขาจนหมด
ดังนั้น ตอนนี้มู่เหลียนจึงเป็นตาเดียว
เพราะอู๋ไป๋ก้มหน้า เขาจึงจำไม่ได้ในทันที
"ไอ้หนู เงยหน้าขึ้นมาให้ข้าดูซิว่าแกเป็นพวกไหน กล้าดียังไงมารังแกเพื่อนของข้า?"
มู่เหลียนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ ก้มตัวต่ำลง หวังสร้างความรู้สึกกดดันให้อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ วางตะเกียบลง แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองมู่เหลียนพร้อมรอยยิ้มเหยียด