เยว่ซูเซียวหัวเสีย เขาอย่างไรก็เป็นเจ้าสำนัก มหาเสนาบดีไม่ไว้หน้าเขาเกินไปแล้ว
"นี่คือคำสั่ง"
เยว่เหลียนซานหัวเราะหึหึ "เจ้าจะบีบข้า ข้าก็จะไม่เป็นผู้อาวุโสใหญ่นี่แล้ว ใครอยากเป็นก็เป็นไป?"
"อย่างไรเสียทางวังมังกรอัคคีก็ต้อนรับข้าเสมอ"
"วังสี่เทพกับวังมังกรอัคคีก็ครอบครัวเดียวกัน ข้าไปไหนก็รับใช้ประตูฉู่ ข้าไม่ถือสาอยู่แล้ว!"
เยว่ซูเซียวจมูกแทบบิด
"ไอ้แก่เหลยเทียนต้างนั่นมันขุดคุ้ยเจ้าไปแล้วรึ?"
เหลยเทียนต้างคือเจ้าสำนักวังมังกรอัคคี
เยว่เหลียนซานหัวเราะ "ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ให้ตำแหน่งผู้อาวุโสกับข้า สวัสดิการดีกว่าวังสี่เทพตั้งเยอะ"
เยว่ซูเซียวโกรธจนด่า "ไอ้แก่นี่ ส่งจอบมาถึงข้างตัวข้าเลยหรือ เจอกันคราวหน้า ดูข้าตบให้ตายแน่"
"มหาเสนาบดี ท่านจะออกจากวังสี่เทพแล้วหรือ?"
"ถ้าท่านไม่ทำ ข้ายินดีรับตำแหน่งมหาเสนาบดีต่อ อยู่เฝ้าแปลงสมุนไพรที่นี่ ข้าเป็นคนทนความเงียบเหงาได้ดีที่สุด"
ระหว่างที่ทั้งสองพูดกัน อู๋ไป๋ได้กลั่นดูดซับสมุนไพรชั้นยอดไปแล้วห้าต้น ตอนเปิดตาขึ้นมาได้ยินมหาเสนาบดีบอกว่าไม่ทำพอดี
ทั้งสองได้ยินเสียงก็หันมามองอู๋ไป๋ มุมปากกระตุกพร้อมกัน...สมุนไพรชั้นยอดอีกห้าต้นหายไปแล้ว
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน มองเยว่เหลียนซานอย่างยิ้มแย้ม "มหาเสนาบดี เมื่อไหร่ท่านจะออกจากวังสี่เทพ?"
"ข้าว่าด้วยพลังฝีมือของท่าน ไปวังมังกรอัคคี ต้องได้ฉายแววเด่น ถูกใช้งานสำคัญแน่ ไม่ต้องทนลำบากเฝ้าอยู่ที่นี่ เหมือนเฝ้าศพทั้งเป็นอีกต่อไป"