"ไอ้หนู สวรรค์มีทางไม่เดิน นรกไร้ประตูยังฝืนมา"
ทั้งสองมองอู๋ไป๋ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
อู๋ไป๋พูดอย่างเย็นชาว่า "ไอโง่สองตัวที่ฉันเจอก่อนหน้านี้ก็พูดเหมือนพวกแกนั่นแหละ"
สิ้นเสียง อู๋ไป๋ชูดาบซามูไรในมือขึ้น
"ดาบนี่อยู่ในมือแกได้ยังไง?"
ทั้งสองเห็นดาบซามูไรในมืออู๋ไป๋ก็หน้าเปลี่ยนสี หนึ่งในนั้นถามขึ้นอย่างตกใจ
อู๋ไป๋พูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าบอกว่าพ่อบุญธรรมชาวเกาะของพวกแกให้มา พวกแกคงไม่เชื่อ"
"งั้นพวกแกไปถามเขาตรงๆ ที่นรกดีกว่า"
ยังไม่ทันขาดเสียง อู๋ไป๋ก็ปรากฏตัวตรงหน้าทั้งสองราวกับปีศาจ
แสงดาบเยือกเย็นวาบผ่าน
ตามด้วยเสียงกรีดร้องปวดร้าวสองครั้ง
ทั้งสองกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ซวนเซถอยหลัง มือทั้งสองกุมท้องแน่น แต่ก็ห้ามเลือดที่ทะลักออกมาไม่ได้
ถอยไปไม่กี่ก้าว ทั้งสองก็ล้มลงอย่างหมดทน
ฟันเดียว ดับสองคนขั้นสูงระดับมนุษย์
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น ก้าวไปเช็ดเลือดบนดาบกับเสื้อของหนึ่งในนั้น แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า
"ชาติหน้า จำไว้ อย่าเป็นหมา"
พูดจบก็เตะทั้งสองลงจากสะพานลอย
ระหว่างร่างตกลงไป อู๋ไป๋เงี่ยหูฟัง
เขาได้ยินชัดเจนว่า มีร่างหนึ่งถูกบางอย่างขวางไว้ระหว่างตกลง
คนอื่นโยนหินถามทาง แต่เขาโยนคนถามทาง
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปาก กระโดดลงจากสะพานลอยไป
สมกับที่คิด ข้างล่างมีสะพานลอยอีก