เสียงคำรามด้านล่างดังมาไม่ไกลจากตัวเขา อู๋ไป๋กะระยะคร่าว ๆ ด้านล่างน่าจะมีทางเดิน
อู๋ไป๋กระโดดตัวลอยลงจากสะพานเหล็ก พุ่งตรงไปยังทิศทางที่เสียงคำรามดังมา
ด้านล่างยังคงเป็นสะพานเหล็กเช่นกัน อู๋ไป๋ร่อนลงบนโซ่เหล็กอย่างแผ่วเบา ท่วงท่าพลิ้วไหว
แต่เพิ่งยืนได้มั่นคง พลังดาบแหลมคมสายหนึ่งก็ฟาดตรงเข้าใส่เขา
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นพลางปราณแท้จริงในฝ่ามือพลุ่งพล่าน
ตูม! พลังดาบถูกอู๋ไป๋บีบระเบิดกลางอากาศอย่างง่ายดาย
เขาเพ่งมองผ่านหมอกหนา พบกับสายตาตื่นตระหนกของชาวเกาะผู้สวมชุดลายทางตัวหลวม มองเขาอย่างไม่คาดคิดว่าพลังดาบของตนจะถูกทำลายได้ง่ายดายเช่นนี้
อีกด้านหนึ่งคือชายชราผู้ตะลึงงัน ซึ่งก็คือเก้าผู้อาวุโสแห่งวังมังกรอัคคีนั่นเอง
ทั้งชาวเกาะและเก้าผู้อาวุโสแห่งวังมังกรอัคคี ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ไม่มีใครคาดคิดว่าอู๋ไป๋จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
“คนหลงกั๋ว แกแข็งแกร่งเกินกว่าที่ฉันคิดไว้”
อิชิกาวะ ยูเมโนะ พูดด้วยภาษาหลงกั๋วติดขัด
อู๋ไป๋ยิ้ม “ไอ้เตี้ย แกคงไม่รู้หรอกว่า คนหลงกั๋วเวลาจัดการพวกแมลงสาบอย่างพวกแกน่ะ พลังต่อสู้จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี”
อิชิกาวะ ยูเมโนะ ตัวไม่สูง สักเมตรหกสิบกว่า ๆ พอถูกอู๋ไป๋เรียกว่าไอ้เตี้ย เหมือนถูกสะกิดแผลในใจ แววตาค่อย ๆ ดุร้ายขึ้น
“คนหลงกั๋วจองหอง แกจะต้องชดใช้กับคำพูดของแก”
อิชิกาวะ ยูเมโนะพูดอย่างดุดัน
อู๋ไป๋ตอบเรียบ ๆ “งั้นเหรอ? แต่นายแย่งบทพูดของฉันไปแล้ว สิ่งที่ฉันจะบอกคือนายจะต้องชดใช้อย่างสาหัสที่บังอาจมาหลงกั๋ว”