ฟังเสียงกรีดร้องนี้ ก็รู้ว่าเป็นเหลยเหิง
เหลยเหิงถูกตะขาบไล่จนวิ่งหนีไปทั่ว เพราะมีมากเกินไป ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด จึงกัดฟันกระโดดลงมาจากสะพานลอย
ผลคือ จุดที่เขาตกลงไปห่างจากสะพานหินด้านล่างไปหลายเมตร กลางอากาศไม่มีที่ให้ยืดตัว อีกทั้งเขาไม่มีวิชาตัวเบาข้ามเวหาของอู๋ไป๋ จึงร่วงลงสู่เหวลึกเบื้องล่าง
ไม่มีใครรู้ว่าใต้เหวของสะพานหินมีอะไร ต่อให้ด้านล่างไม่มีอะไรเลย แต่แรงและความเร็วในการตกจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ด้วยระดับการฝึกของเหลยเหิงแล้ว มีแต่ตายตกแน่
"เหลยเหิง..."
เหลยเฉารานเห็นดังนั้นก็ร้องตะโกนด้วยความเป็นห่วง
แต่เขาอยู่บนสะพานหินอีกแห่ง ห่างจากจุดที่เหลยเหิงตกลงไปมาก กว่าจะอ้อมจากแท่นบูชากลับมาก็สายเกินไปแล้ว
อู๋ไป๋เห็นแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ คิดในใจ "ข้าคงติดหนี้พวกเจ้าแต่ชาติปางก่อน"
จากนั้น ร่างก็วาบหาย ออกนอกสะพานหินไปคว้าตัวเหลยเหิงที่กำลังตกลงมาไว้ พลิกตัวกลางอากาศ แล้วพาเหลยเหิงบินกลับมาตกลงบนสะพานหินได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
เหลยเฉารานมองจนอ้าปากค้าง กลางอากาศไม่มีที่ให้ออกแรง แต่กลับออกไปแล้วยังกลับมาได้ นี่มันเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ
เหลียงหยุนเตาหรี่ตาลง สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามรุนแรง
"ไม่เป็นไรนะ?"
เหลยเหิงยังตั้งตัวไม่ทัน ได้ยินเสียงก็หันไปมอง อดตกใจไม่ได้ ผู้ที่ช่วยตนไว้กลับกลายเป็นหนุ่มจากประตูเทียนหลัว
เขามีความแค้นกับประตูเทียนหลัว ตอนนี้ถูกคนของประตูเทียนหลัวช่วยไว้ ก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง ไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้า