"ตูม!"
อัสนีบาตนับหมื่นแล่นปะทุกลางอากาศ โดยมีอู๋ไป๋เป็นศูนย์กลาง ฉีกตาข่ายโลหิตออกเป็นชิ้นๆ
ท่ามกลางอัสนีบาต อู๋ไป๋พุ่งตัวออกมา
"โฮก!"
อสูรอู๋ไป๋คำรามทุ้มก้องกังวาน
อู๋ไป๋แววตาเย็นชา ตอบโต้ด้วยคมดาบสังหารฟาดหนึ่ง
"แคล้ง!"
คมดาบสังหารฟาดลงบนร่างอสูร ทว่ากลับมีประกายไฟกระเด็นระยิบระยับ พร้อมเสียงเสียดสีของโลหะที่บาดหู
แววตาอู๋ไป๋หดตัวลงเล็กน้อย คมดาบสังหารไม่อาจเจาะเกล็ดบนตัวอสูรได้
ทว่าอสูรกลับถูกยั่วโทสะ ส่งเสียงคำรามลั่น แล้วพลันหายวับไปจากสายตา
เสียง ฉ่า ดังแว่ว!
อู๋ไป๋ถอยตัวไปด้านข้างกว่า 10 เมตร ก้มหน้ามอง อกเสื้อถูกฉีกขาด ปรากฏรอยกรงเล็บหลายรอย
"ไม่ว่านายจะเป็นใคร นายต้องชดใช้ค่าเสื้อให้ฉัน"
อู๋ไป๋รู้ดีว่า หากไม่ปราบอสูรตนนี้ลงได้ เขาคงหนีออกจากเขตอาคมนี้ไม่พ้น
หมัดหนักชกออกไป พลังหมัดกระเพื่อมสะเทือน ดุดันราวคลื่นซัด
"ตูม!"
อสูรถูกแสงหมัดกลืนกินจนมิด แรงบดขยี้ของแสงหมัดน่าหวาดหวั่นถึงขั้นฉีกเหล็กกล้าเป็นชิ้นๆ ได้ ทว่าอสูรกลับไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย
เล็บอันยาวเรียวของมันคมกริบราวใบมีด ฉีกแสงหมัดของอู๋ไป๋เสียขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย
แววตาอู๋ไป๋เปล่งวาบเจตนาฆ่าพลุ่งพล่าน ปราณแท้จริงทั่วร่างพวยพุ่ง เข้าจู่โจมอสูรดั่งสายฟ้าแลบ
"ปั้ง!"
อู๋ไป๋และอสูรปะทะกันด้วยร่างกายล้วนๆ ไร้เชิงหลอกล่อใดๆ
อู๋ไป๋ครางฮึดฮัด ร่างกระเด็นคลึงไปกระแทกกับกำแพงเขตอาคม แล้วเด้งกลับมาข้างหน้า
เวรเอ๊ย ร่างกายของอสูรนี่มันถึงขั้นวิปริตเลยทีเดียว แค่ปะทะเมื่อครู่ก็ทำให้กระดูกทั้งตัวของเขาสะเทือนราวกับร้องครวญคราง วิชาคัมภีร์ชีวิตมรณะที่เขาฝึกนั้นไม่เพียงเสริมพลังแข็งแกร่ง แต่ร่างกายก็แกร่งยิ่ง ทว่ายังห่างชั้นกับอสูรนี่มากโข