เหลยเฉาราน เหลยเซียว และเหลยเหิงเห็นร่างของอู๋ไป๋ถูกสัตว์ประหลาดแทงทะลุ ตาแทบถลนด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหนทาง
แม้คนนี้จะเป็นคนของประตูเทียนหลัว แต่เขาก็มีบุญคุณช่วยชีวิตพวกเขา!
ทว่าพริบตานั้น ทั้งสามก็ชะงักอีกครั้ง... เมื่อเห็นอู๋ไป๋ปรากฏตัวขึ้นอีก
อู๋ไป๋ปรากฏที่อีกฟากของแท่นบูชา มือซ้ายถือธนูใหญ่เรืองแสงขาว มือขวาถือลูกธนูดำสนิทสามดอกเปล่งแสงมืดมิด
เขาดึงสายธนูจนตึง หมายเล็งไปที่กำแพงเขตแดน
อู๋ไป๋หมดหนทางแล้วเช่นกัน สัตว์ประหลาดตนนี้แข็งแกร่งเกินไป กันทั้งกายภาพและเวท ไม่อาจต้านได้เลย จึงทำได้เพียงหนี
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูสามดอกวาบหายไปกลางอากาศในชั่วพริบตา จากนั้นก็พุ่งชนกำแพงเขตแดน เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว
พายุรุนแรงซัดกระหน่ำ
บนกำแพงเขตแดนเกิดระลอกคลื่นสีเลือดกระเพื่อมไหว แต่ไร้รอยขีดข่วน
ให้ตายสิ!
แม้อู๋ไป๋จะจิตใจทรหดอดทน แต่ครานี้ก็อดอยากสบถด่าไม่ได้
สู้ก็ไม่ชนะ หนีก็ไม่พ้น อู๋ไป๋อดกลั้นไม่ไหว เปล่งเสียงคำรามออกมา... ตอนนี้ได้แต่เอาชีวิตเข้าแลกแล้ว
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะไม่มีวันพังทลาย”
อู๋ไป๋เดือดดาลเต็มที่ เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แผนภาพความเป็นความตายใต้เท้าค่อยๆ แผ่ขยายออก คันธนูใหญ่สีขาวยาวเกินสิบเมตร กับลูกธนูสีดำหนาเท่าต้นขา ยาวกว่าสิบเมตรปรากฏขึ้นในพริบตา
อู๋ไป๋ใช้สองมือจับสายธนู ก้าวถอยหลังทีละก้าว
ธนูยักษ์ถูกดึงจนตึงเต็มวง
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูน่าสะพรึงกลัวที่อาบไปด้วยไอสีดำพุ่งตรงเข้าใส่สัตว์ประหลาด