เฉินเป้าถอดหมวกโจรสลัดของตัวเอง ลูบหัวโล้นแกร็น ยิงฟันยิ้มเหี้ยมแล้วพูดว่า “ท่านอู๋ เหลียงซาว ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง”
“รู้ห่าอะไร!” เหลียงหย่วนกวักมือเรียกเขากลับมา
“เหลียงซาว มีอะไรจะสั่งอีกครับ?”
“ไอ้ชู้สองตัวนี้ไม่ได้ทำเรื่องเลวทรามน้อยๆ ก่อนจะลงมือ ไต่สวนพวกมันซะ บันทึกความผิดทั้งหมดไว้”
เฉินเป้าพยักหน้า
“พอแล้ว ไปยุ่งได้แล้ว!”
เฉินเป้ากลับไป ให้ลูกน้องพาหยางฟ่างอี้กับจางเหม่ยหน่าไปที่บันไดเหล็กไม่ไกลนัก
โรงงานนี้ร้างมานานแล้ว บันไดเหล็กสูงเจ็ดแปดเมตร สนิมจับพรึ่บ
เฉินเป้าหยิบมือถือออกมา เปิดฟังก์ชันถ่าย “หยางฟ่างอี้ จางเหม่ยหน่า มาเล่าให้ข้าหน่อยสิว่าพวกแกทำเรื่องเลวๆ มามากแค่ไหน?”
“พี่ใหญ่ พวกเราไม่ได้ทำเรื่องเลวๆ เลย จริงๆ นะ... พวกเราเป็นคนดีทั้งคู่...”
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบดังสนั่นสะท้อนไปทั่วราตรี
หยางฟ่างอี้ถูกตบจนกลิ้งกะเดังลงไปกองกับพื้น
เฉินเป้ายิ้มเหี้ยม “ข้าอยากฟังเรื่องแบบนี้รึ?”
พูดพลางหันไปทางจางเหม่ยหน่า “แกเล่า เอาเรื่องที่ข้าอยากฟัง”
“พี่ใหญ่ พวกเราเป็นคนดีจริงๆ ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้พี่โกรธ...”
พูดไปก็พยายามยืดอก เลียริมฝีปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ายวน เสียงออดอ้อน “พี่ใหญ่ ถ้าพี่ไม่ทำร้ายหนู หนูยอมให้พี่ทำทุกอย่างเลย”
หยางฟ่างอี้โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นังแพศยา ไร้ยางอายสิ้นดี
เฉินเป้าเห็นท่าทางแบบนั้นก็หัวเราะหึหึ ก้าวเข้าไปบีบคางเธอ “ทำทุกอย่างเลยเหรอ?”