อู๋ไป๋กลับมาถึงโรงพยาบาล ให้หลินฉิงและคนอื่น ๆ กลับไปพักผ่อน
ถังเป่าเอ๋อร์ไม่วางใจ อยู่กับอู๋ไป๋เพื่อเป็นเพื่อนถังถัง
ตอนดึก อู๋ไป๋ใช้พลังลมปราณช่วยบำบัดร่างกายให้ถังถัง ทำให้แผลหายเร็วขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็บำบัดให้อีกครั้ง
พอถึงเที่ยง ภาพน่าตื่นตะลึงก็ปรากฏ — สะเก็ดแผลบนศีรษะและใบหน้าของถังถังหลุดออก ไร้รอยแผลเป็นแม้แต่น้อย ใบหน้ากลับมาเนียนใสเหมือนเดิม ราวกับไข่ต้มที่ปอกเปลือก ขาวเนียนนุ่มนิ่ม
หมอเจ้าของไข้ของถังถังถึงกับตะลึงงัน
ซักถามอู๋ไป๋ไม่หยุดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ถังเป่าเอ๋อร์คุยโว บอกเรื่องที่อู๋ไป๋เป็นหมอเทวดาออกไป
หมอเจ้าของไข้ของถังถังจึงมองอู๋ไป๋ราวกับเทพเจ้า เกือบจะคุกเข่าขอเป็นศิษย์ตรงนั้น
อู๋ไป๋รีบร้อนจะออกมา เลยโยนยาขี้ผึ้งครึ่งขวดที่เคยให้ถังเป่าเอ๋อร์ไว้ให้หมอเจ้าของไข้ของถังถังไป กว่าจะหนีรอดออกมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย
"ป๊า สัญญาแล้วนะว่าจะพาหนูไปกินแฮมเบอร์เกอร์"
ออกจากโรงพยาบาลขึ้นรถได้ไม่นาน ถังถังก็เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้น มองอู๋ไป๋ด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง
อู๋ไป๋ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ "เรื่องนี้หนูจำไม่ลืมเลยนะ เดี๋ยวพาไปเดี๋ยวนี้แหละ"
"เย้!"
ถังถังดีใจยกมือขึ้นโห่ร้อง
ถังเป่าเอ๋อร์พูดว่า "อาหารขยะแบบนั้น กินเยอะไม่ดีต่อร่างกายนะ"
"ไม่ถึงกับเป็นอาหารขยะหรอก แฮมเบอร์เกอร์มีสารอาหารสมดุลดี ที่ว่าเป็นอาหารขยะก็เพราะกินคู่กับน้ำอัดลมอย่างโค้กกับสไปรท์น่ะ กินนาน ๆ ครั้งไม่เป็นไร"