คำพูดของอู๋ไป๋หลุดออกไป ปลายสายก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ผ่านไปกว่าสิบวินาที เสียงของลู่หยวนซานก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไร้ซึ่งมารยาทจอมปลอม กล่าวว่า “หลินไป๋ เจ้าต้องการอะไร”
“ข้าต้องการชีวิตเจ้า” อู๋ไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ลู่หยวนซานเงียบไปอีกพักหนึ่ง
“หลินไป๋ ชีวิตของข้าไม่ได้มีค่า เจ้าต้องการอะไรกันแน่”
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย พูดเรียบๆ ว่า “ข้าต้องการให้เจ้าได้นั่งตำแหน่งเจ้าตำหนักคนสุดท้าย”
ว่านเซินมองอู๋ไป๋ด้วยความตะลึง
ลู่หยวนซานก็ไม่ได้พูดอะไร คงจะงงเช่นกัน
มีเพียงซ่างกวนอวี่เฟยที่ดวงตาเป็นประกาย เข้าใจความคิดของอู๋ไป๋ในใจ... ลู่หยวนซานยิ่งปีนสูง อำนาจยิ่งมาก การควบคุมก็ยิ่งสนุก
“ทำไม” เสียงของลู่หยวนซานเจือด้วยความประหลาดใจ ทุกสิ่งที่เขาทำมาแต่เดิมก็เพื่อตำแหน่งเจ้าตำหนักคนสุดท้ายนั่นเอง
“เมื่อเจ้าขึ้นเป็นเจ้าตำหนักแล้ว ข้าต้องการนั่งตำแหน่งของเจ้าในตอนนี้ให้เร็วที่สุด” อู๋ไป๋กล่าวเรียบๆ
ลู่หยวนซานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ตกลง!”
“ลู่หยวนซาน อย่ามาเล่นตุกติก ถ้าเจ้าฆ่าคนปิดปาก ข้าขอรับรองว่าเจ้าจะตายก่อนข้า”
คำตอบของลู่หยวนซานคือเสียงแค่นหัวเราะเย็นชา
ตอนนี้เขามีหลักฐานอยู่ในมืออู๋ไป๋ ไม่กล้าหักหน้ากัน
“ลู่หยวนซาน ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งเดือน ถ้าเจ้ายังไม่ได้นั่งตำแหน่งเจ้าตำหนัก เช่นนั้นเรื่องที่เจ้าทำไว้จะถูกกระจายไปทั่วหออสูรทมิฬภายในวันเดียว”
อู๋ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วส่งสัญญาณให้ว่านเซินวางสาย