หิมะบนถนนหนามาก รถทุกคันแล่นช้าลง
ระหว่างทาง อู๋ไป๋ยังสังเกตเห็นอุบัติเหตุทางรถยนต์หลายราย
ถังถังนอนแนบหน้าต่างมองออกไปข้างนอก แล้วหันมามองอู๋ไป๋ ดวงตาโตยิ้มโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว พูดด้วยเสียงใส ๆ แบบเด็ก ๆ ว่า "ถังถังโชคดีจัง"
"หืม?"
อู๋ไป๋งงกับคำพูดที่โพล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย
ถังถังอ้าปากอธิบาย "ปีที่แล้วตอนหิมะตกมือของถังถังเน่าเพราะหนาวเลยนะ"
อู๋ไป๋เข้าใจทันทีว่าที่ถังถังบอกว่าโชคดีหมายความว่ายังไง
ปีที่แล้วถังถังตามเขาอาศัยอยู่ในห้องเช่าเก่า ๆ โทรม ๆ ที่ผุพัง ลมพัดทั่วห้อง อย่าว่าแต่เครื่องทำความร้อนเลย แม้แต่เสื้อผ้าหนา ๆ สักตัวก็ไม่มี มือเท้าถูกความหนาวกัดจนเป็นแผล
คอของอู๋ไป๋ตีบตัน เด็กคนนี้เคยลำบากกับพ่อเฮงซวยอย่างเขามากเกินไป
"ถังถัง ต่อไปพ่อจะให้สิ่งที่ดีที่สุดในโลกกับหนู"
"งั้นถังถังขอสักอย่างได้ไหม?"
อู๋ไป๋หลุดยิ้ม "นี่เธอรู้จักฉวยโอกาสดีนี่ ว่ามาสิ อยากได้อะไร?"
"ถังถังอยากได้ตุ๊กตาหิมะ"
"หืม?" อู๋ไป๋ชะงัก "เธอหมายความว่าปั้นตุ๊กตาหิมะเหรอ?"
"ใช่!" ถังถังพยักหน้า
นี่คือความฝันของเธอ ตุ๊กตาหิมะที่พ่อปั้นให้
ก่อนหน้านี้อู๋ไป๋เป็นคนเลวมาก เธอกลัวไม่กล้าพูด
อู๋ไป๋ยิ้ม ลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ "ได้เลย พอถังถังเลิกเรียนก็จะเห็นตุ๊กตาหิมะแล้ว"
"ขอบคุณค่ะพ่อ พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุดเลย"
อู๋ไป๋หลุดหัวเราะเสียงดัง มีอะไรจะทำให้ชื่นใจไปกว่าคำชมของลูกสาวอีก