อู๋ไป๋ชะงักไปทั้งตัว
เขาตกใจมาก
ก่อนหน้านี้เขาเคยคาดเดาว่าเพราะคำพูดของถังถัง ซ่างกวนอวี่เฟยจะต้องสงสัยแน่นอน
แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเปิดฉากด้วยไม้เด็ดแบบนี้
ผู้หญิงคนนี้ฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้มาก อาศัยแค่คำพูดเพียงประโยคเดียวก็อนุมานตัวตนของเขาได้
การที่ซ่างกวนอวี่เฟยถามเช่นนี้พิสูจน์ว่าเธอมั่นใจอย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์
อู๋ไป๋หันกลับไปช้า ๆ สีหน้าสงบนิ่ง กล่าวว่า “เจ้าบอกว่าข้าคืออู๋ไป๋?”
ซ่างกวนอวี่เฟยตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพื่อหล่อเลี้ยงลำคอที่แห้งผากเพราะความประหม่า กล่าวว่า “ท่านคืออู๋ไป๋หรือไม่?”
แล้วนางก็คุกเข่าลง
“หากข้าคาดเดาผิด ขอผู้อาวุโสหลินลงโทษ”
“หากข้าคาดเดาถูก...” ซ่างกวนอวี่เฟยเงยหน้ามองอู๋ไป๋ สีหน้าเคร่งขรึม จริงจัง กล่าวว่า “ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร? พวกเราพี่น้องสตรีจะติดตามท่านอย่างสุดใจ ภักดีไม่คิดทรยศ”
“พวกเราพี่น้องหลายคนล้วนเป็นเด็กกำพร้า ถูกคนจากหออสูรทมิฬเลี้ยงดูมาแต่เล็ก ตกอยู่ในรังปีศาจ ไม่สามารถพลิกชะตาได้ จนกระทั่งผู้อาวุโสหลินก้าวเข้ามา จึงทำให้พวกเรารู้สึกว่า... โลกมนุษย์นี้ยังน่าอยู่”
“ดังนั้น ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร? พวกเราก็จะภักดีไม่คิดทรยศ หากผิดคำสาบาน ขอให้ฟ้าผ่าลงทัณฑ์ ไม่มีวันได้กลับชาติมาเกิด”
อู๋ไป๋หัวเราะขมขื่นออกมาอย่างกะทันหัน
เขาจะไม่ยอมรับก็ได้ แต่ในใจของซ่างกวนอวี่เฟยนั้นมีเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยแล้ว มันจะเติบโตและนำไปสู่การสืบค้นต่อไป