อู๋ไป๋ยิ้มหยันอย่างดูถูก “ข้ามีอะไรที่กล้าพูดไม่ได้? ตามพวกโง่ไร้อนาคตอย่างพวกท่านไป สู้หาทางรอดด้วยตัวเองไม่ดีกว่า”
ท่านลู่ตวาดลั่น “อย่าลืมว่าในตัวเจ้ามีพิษร้ายแรง หากไม่มียาถอน เจ้าอยู่ได้ไม่เกินครึ่งปี”
อู๋ไป๋ชะงักค้างไปชั่วขณะ
สีหน้าของซ่างกวนอวี่เฟยและคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ชีวิตน้อย ๆ ตกอยู่ในกำมือผู้อื่น จะก่อคลื่นได้สักแค่ไหนกัน?
อู๋ไป๋มองท่านลู่ พลันหัวเราะออกมา “ตอนนี้ท่านมียาถอนอยู่กับตัวหรือไม่?”
ท่านลู่หัวเราะเย็นชา “ทำไม ถ้าข้ามียาถอนอยู่กับตัว เจ้ากล้าชิงเอาไปหรือ?”
“ก็คิดอยู่เหมือนกัน”
อู๋ไป๋พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
สิ้นเสียง ผู้คนทั้งร่างก็เปลี่ยนไป ดวงตาฉายแววดุร้าย ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่าน ทั้งร่างราวกับกระบี่ล้ำเลิศที่เพิ่งชักออกจากฝัก
ขนทั่วร่างของท่านลู่ลุกชันขึ้นมาทันที เขารู้สึกถึงอันตราย ในใจยิ่งตระหนก จู่ ๆ พลังกดดันของเขาถูกอู๋ไป๋ข่มราบลงตรง ๆ
“หลินไป๋ เจ้าคิดให้ดี! ครั้งนี้ลงมือ ไม่ว่าแพ้หรือชนะ เจ้าก็อยู่ได้ไม่เกินครึ่งปี”
อู๋ไป๋ตอบเรียบ ๆ “พูดแบบนี้หมายความว่าท่านไม่มียาถอนสินะ?”
“ไม่มีก็ไม่มีไป ยังไงก็ต้องตาย งั้นก็ลากท่านไปเป็นเพื่อนตาย”
แววตาของท่านลู่หม่นลง พลันหัวเราะเย็นชา “ข้าเข้าใจแล้ว ที่เจ้าพูดมามากมาย ที่เจ้าทำมามากมาย ก็เพื่อปกป้องซ่างกวนอวี่เฟยใช่ไหม?”
“หลินไป๋ หรือว่าพวกเจ้า...”
“ใช่ นายท่านนอนกับนางแล้ว” อู๋ไป๋พูดแทรกขึ้น