=
“ท่านลู่ ตามที่ท่านว่า เรื่องนี้ต้องไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จเด็ดขาด”
อู๋ไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “ขอเพียงทำลายความร่วมมือระหว่างหอมารทมิฬกับสำนักมังกรดำได้ ถูเทียนลี่ก็นั่งตำแหน่งเจ้าตำหนักคนสุดท้ายไม่ได้ ใช่ไหมครับ?”
ท่านลู่พยักหน้าเล็กน้อย แต่ก็แสร้งทำท่าลำบากใจ “หลินไป๋ ผมทุ่มเทใจให้หอมารทมิฬมาโดยตลอด ที่จริงขอแค่เป็นผลดีต่อหอมารทมิฬ ต่อให้ถูเทียนลี่ได้นั่งตำแหน่งนี้ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผม”
“แต่ผมเป็นห่วงคุณนะ ถูเทียนลี่คนนี้โลภเงินและหื่นกาม มันเล็งซ่างกวนอวี่เฟยกับพวกมานานแล้ว”
“ตอนนี้คุณเป็นคนของผม ซ่างกวนอวี่เฟยก็เป็นผู้หญิงของคุณ ที่ผมบอกเรื่องพวกนี้กับคุณ ก็เพื่อคิดถึงคุณทั้งนั้น”
ในใจอู๋ไป๋เต็มไปด้วยความดูแคลน
ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่ พูดจาก็ไพเราะดีนี่ แต่ฝีมือการแสดงห่วยแตกเหลือเกิน
คิดว่าคนอื่นเป็นคนโง่ทั้งนั้นสินะ? ถ้าถูเทียนลี่ขึ้นนั่งตำแหน่งเจ้าตำหนักคนสุดท้าย คนแรกที่จะกระโดดโหยงก็คือแกนั่นแหละ ใช่ไหม?
อยากเป็นนางโลมแต่ก็อยากตั้งซุ้มประตูเชิดชูคุณธรรม เป็นตัวอะไรกันวะ
อู๋ไป๋ร่วมมือด้วยการแสดงสีหน้าซาบซึ้งออกมาอย่างดี พูดว่า “ขอบคุณท่านลู่มากครับ”
“ผมรู้สึกจากใจจริงว่าตำแหน่งเจ้าตำหนักคนสุดท้ายนี้สมควรเป็นของท่าน ดังนั้นเรื่องที่พวกเราร่วมมือกับสำนักมังกรดำ ต้องไม่สำเร็จ มีแต่ต้องล้มเหลวเท่านั้น”
ท่านลู่โบกมือไปมาไม่หยุด “ผมความรู้น้อยปัญญาทราม จะคู่ควรกับตำแหน่งเจ้าตำหนักได้อย่างไร”
ไอ้โง่เอ๊ย แกไปส่องกระจกดูสิ มุมปากแกฉีกไปถึงหลังใบหูแล้ว…… อู๋ไป๋ดูถูกอยู่ในใจอย่างรุนแรง