วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋ออกจากโรงแรมไปที่ร้านอาหาร พอเดินเข้าไปก็เห็นหลานหลิงเอ๋อร์นั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง และเห็นว่านเซินนั่งอยู่ห่างออกไปราวหนึ่งโต๊ะในสภาพปลอมตัวมาอย่างดี
ว่านเซินพยักหน้าเบา ๆ ให้อู๋ไป๋
หลานหลิงเอ๋อร์ก็เห็นอู๋ไป๋เหมือนกัน แต่แค่มองปราดเดียวแล้วก็ก้มหน้ากลับไป
อู๋ไป๋ยกถาดอาหารเช้าเดินเข้าไปหา
"แม่สาวน้อย เราเจอกันอีกแล้วนะ"
หลานหลิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น มองอู๋ไป๋ที่นั่งตรงข้าม แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญ
อู๋ไป๋ยิ้มโดยไม่ได้ใส่ใจ ทำเหมือนสนิทสนมมานานแล้วพูดว่า "แม่สาวน้อย มาเที่ยวประเทศเกาะเหรอ?"
หลานหลิงเอ๋อร์เงียบไม่ตอบ
อู๋ไป๋ก็ไม่ได้ถามต่อ หยิบไส้กรอกขึ้นมาจะกัด แต่ดันคีบหลุด ไส้กรอกเลยกระเด็นไปตกในจานของหลานหลิงเอ๋อร์
หลานหลิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นจ้องอู๋ไป๋ทันที
"คีบหลุดน่ะ" อู๋ไป๋ยิ้มแหย ๆ แล้วพูดว่า "ผมยังไม่ได้กัดเลยนะ ถือว่าผมเลี้ยงแม่สาวน้อยละกัน"
หลานหลิงเอ๋อร์จ้องไส้กรอกในจาน ใบหน้างามค่อย ๆ แดงขึ้น แววตาขุ่นเคืองจ้องอู๋ไป๋ แล้วตวาดอย่างโกรธจัด "อย่ามาบังคับให้ฉันฆ่านาย"
พูดจบ ก็ลุกขึ้นเดินจากไปด้วยความโมโห
อู๋ไป๋: "..."
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
ไส้กรอกนี่เขายังไม่ได้กัดเลยนะ สะอาดเอี่ยม จะโมโหทำไมขนาดนี้?
ว่านเซินที่อยู่ข้าง ๆ วางตะเกียบลง แล้วเดินตามไปอย่างจนใจ
เห็นอู๋ไป๋เหม่อลอย เด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งข้าง ๆ มองอู๋ไป๋อย่างรังเกียจ แล้วพูดกับเพื่อนว่า "ตาเฒ่าลามก น่ารังเกียจจริง ๆ"