ชานเมืองฝั่งตะวันตก โรงงานพลาสติกร้างแห่งนั้น ที่นี่คือฐานลับของเหลียงหย่วน
ลู่หยวนซานถูกคุมขังอยู่ที่นี่
เฉินเป้าเป็นคนคุมตัวไว้เอง
"ท่านอู๋ เหลียงซาว"
เมื่อเห็นอู๋ไป๋และเหลียงหย่วน เฉินเป้ารีบเอ่ยทักทาย
"เฉินเป้า สองวันนี้หาวันมาบ้านฉันสักวัน ฉันจะรักษาตาให้นาย"
เฉินเป้าเต็มไปด้วยความดีใจ "ขอบคุณท่านอู๋ ขอบคุณท่านอู๋..."
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ "คนที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่ล่ะ?"
"อยู่ข้างในครับ ท่านอู๋ เหลียงซาว เชิญตามผมมา"
อู๋ไป๋กับเหลียงหย่วนเดินตามเฉินเป้าเข้าไป "ไปลากคนที่อยู่ในห้องปั๊มน้ำออกมา"
มุมในสุดของโรงงานมีห้องปั๊มน้ำอยู่ห้องหนึ่ง ชายฉกรรจ์หลายคนลากคนที่ถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กมัดไว้แน่นเหมือนห่อขนมจ้างออกมา
อู๋ไป๋ตาลายเล็กน้อย แล้วพูดอย่างขบขัน "นี่มัดช้างหรือไง?"
เหลียงหย่วนอธิบาย "ท่านอู๋ ผู้อาวุโสจ้าวกระบี่บอกว่าคนนี้อันตรายมาก พวกเราต้องระวังหน่อย"
"ที่เขาพูดก็ไม่ผิด"
อู๋ไป๋เดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่เฉินเป้ายกมาให้ แล้วก้มลงมองลู่หยวนซาน
ลู่หยวนซานผมเผ้ากระเซิง ตัวสกปรกเลอะเทอะไปหมด ดูยังกับขอทาน สภาพน่าสมเพชอย่างยิ่ง
เอ็นมือเอ็นเท้าของเขาถูกมู่จิ่วโจวตัดขาดหมดแล้ว ตอนนี้เขากำลังเงยหน้าขึ้นมองอู๋ไป๋ด้วยความยากลำบาก
อู๋ไป๋ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอลู่หยวนซาน
แต่ลู่หยวนซานเพิ่งเคยเห็นหน้าตาที่แท้จริงของอู๋ไป๋เป็นครั้งแรก
"ลู่หยวนซาน ไม่คิดเลยว่าการพบกันครั้งแรกของเราจะเป็นแบบนี้"
แววตาของลู่หยวนซานหม่นหมอง หมอบอยู่บนพื้นเหมือนหมาตาย หายใจหอบหนักจนฝุ่นบนพื้นปลิวกระจาย