อู๋ไป๋มองผู้หญิงที่ว่านเซินหิ้วมาในมือด้วยความตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายสลบไปแล้ว
“นี่นายจะทำอะไรน่ะ? เธอเป็นใคร?”
ว่านเซินทำหน้าประจบประแจ๋ง วางผู้หญิงลงบนเตียง
อู๋ไป๋ถึงได้เห็นหน้าผู้หญิงชัดเจน... หลานหลิงเอ๋อร์
ว่านเซินยิ้มลามกเต็มหน้า “ท่านทูตพิเศษหลิน การเดินทางครั้งนี้ช่างยาวไกล น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน ท่านค่อย ๆ สนุกนะ กระผมไม่รบกวนแล้วขอรับ”
“แกกลับมาเดี๋ยวนี้นะ”
อู๋ไป๋เรียกตัวว่านเซินที่กำลังจะออกไปกลับมา ชี้ไปที่หลานหลิงเอ๋อร์แล้วพูดว่า “นายอธิบายให้ฉันฟังก่อน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ว่านเซินยิ้มอย่างลามกอนาจาร
“ท่านทูตพิเศษหลิน เมื่อเช้าตอนอยู่ห้องอาหาร ท่านมองผู้หญิงคนนี้ไม่หยุดเลย ต้องสนใจเธอแน่ ๆ กระผมเลยจับเธอมาให้ขอรับ”
เส้นเลือดบนหน้าผากของอู๋ไป๋ปูดขึ้นมา เขาลุกขึ้น ตบหัวว่านเซินหนึ่งฉาด แล้วสบถด้วยความโกรธว่า “นายเป็นบ้ารึไง?”
ว่านเซินโดนตบจนหัวหมุน งงไปหมด
อู๋ไป๋โกรธจนแทบตาย เขามองหลานหลิงเอ๋อร์เพราะแค่แปลกใจที่เธอมาอยู่บนเรือสำราญลำนี้ แล้วกลายมาเป็นว่าเขาสนใจผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง?
คนหออสูรทมิฬในสมองนอกจากเรื่องชู้สาวปล้นชิงแล้ว มีอะไรอื่นอีกมั้ย?
หลานหลิงเอ๋อร์เป็นเพื่อนสนิทของหลินตั้นจวง ต่อให้มีร้อยชีวิตเขาก็ไม่กล้าแตะต้อง
ว่านเซินคิดว่าอู๋ไป๋รังเกียจที่เขาทำให้หลานหลิงเอ๋อร์สลบ เล่นแล้วไม่สนุก รีบควักขวดยาออกจากกระเป๋า ยิ้มประจบประแจ๋งว่า
“ท่านทูตพิเศษหลิน ถ้าให้เธอกินยานี้ แม้แต่หญิงบริสุทธิ์ก็จะกลายเป็นหญิงมักมาก ตื่นอยู่ก็กระตือรือร้นเหมือนยังหลับอยู่ ยิ่งตื่นขึ้นมาก็จะลืมว่าเกิดอะไรขึ้น”