"พี่น้อง ฝีมือดีนี่หว่า!"
อวี๋เฮ่าถิงเห็นเหลียงหย่วนสังหารศิษย์สำนักมังกรดำได้อย่างรวดเร็วขาดตอน ก็อดชมไม่ได้
จากนั้นเขามองไปที่หลินฉิงที่กำลังขย้อนอยู่ แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า "นี่พี่น้องหลินฉิงเพิ่งฆ่าคนเป็นครั้งแรกสินะ? ครั้งแรกก็เป็นแบบนี้แหละ มันออกจะคลื่นไส้หน่อยๆ พอฆ่าไปเรื่อยๆ ก็ชินเอง"
ชินงั้นเหรอ?
หลินฉิงสาบานเลยว่าเขาไม่มีวันอยากชินไปตลอดชีวิต
ความรู้สึกนี้มันแย่เกินไปแล้ว มันเป็นความคลื่นไส้จากส่วนลึกของกระดูก ควบคุมไม่ได้เลยจริงๆ
"พี่น้องเหลียงหย่วน ระวัง!"
อวี๋เฮ่าถิงเห็นศิษย์สำนักมังกรดำคนหนึ่งฟันดาบใส่แผ่นหลังของเหลียงหย่วน จึงรีบเตือน
เหลียงหย่วนรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ถอยหลบไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แล้วฟันดาบกลับแบบไม่ทันตั้งตัว
"ฉึบ!"
เลือดสาดกระเซ็น คู่ต่อสู้ถูกฟันล้มลง
"ดาบดี วิชาตัวเบาก็ใช้ได้"
เหลียงหย่วนยิ้มกว้างพูดว่า "ท่านอู๋สอนข้าเอง"
"อู๋ไป๋งั้นเหรอ?"
เหลียงหย่วนพยักหน้า
อวี๋เฮ่าถิงมุมปากกระตุก คิดในใจว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าคนๆ นี้จะนอกจากปากหมาแล้วก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง"
"ฟิ้ว!"
วิชาดาบของเหลียงหย่วนดุดัน เปิดกว้าง รับใหญ่ บีบให้ศิษย์สำนักมังกรดำสองคนถอยไป หมุนตัวมามองก็เห็นศิษย์สำนักมังกรดำคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่หลินฉิง เงื้อดาบฟาดลงมา
"คุณชายหลิน รีบหลบ!"
หลินฉิงรู้สึกถึงอันตราย ตัวก็พุ่งพรวดออกไป
จากนั้นก็ดังตึงหนึ่งครั้ง ร่างของศิษย์สำนักมังกรดำอีกรายถูกกระแทกกระเด็นออกไป