"ข้าฆ่าเจ้าได้ครั้งหนึ่ง ก็ฆ่าได้สิบครั้ง"
อู๋ไป๋กล่าวเรียบ ๆ ร่างกายพลุ่งพล่านด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ กลายเป็นลำแสงพุ่งถึงตัวจี้ฉางเฟิงในพริบตา ไร้ซึ่งเทคนิคฉูดฉาด มีเพียงหมัดเหล็กที่เรียบง่าย รุนแรง และน่าสะพรึงกลัว
คู่ค้อนของจี้ฉางเฟิงถูกสะบัดกระเด็นไปนานแล้ว ไม่รู้ตกอยู่ที่ใด?
เขายกมือขึ้น ฝ่ามือพัดวูบ พลังลมปราณภายในพลุ่งพล่านดั่งคลื่น ซัดเข้าใส่อู๋ไป๋
"ตูม!"
พลังลมปราณถูกหมัดบดขยี้ กลายเป็นละอองแสงกระจายทั่วฟ้า
อู๋ไป๋ทะลวงพายุ กำหมัดซัดสังหาร
จี้ฉางเฟิงรู้ดีว่าร่างกายของอู๋ไป๋แข็งแกร่งยิ่ง เมื่อไร้อาวุธจึงไม่กล้าปะทะโดยตรง ได้แต่ใช้พลังวัตรอันล้ำลึกต้านรับ
"เปรี้ยง!"
หมัดตรงทะลวงพลังลมปราณดั่งกระแสน้ำ ซัดเข้าเต็มอกจี้ฉางเฟิง
จี้ฉางเฟิงกระอักเลือดปลิวกระเด็น เกราะบนร่างถูกทำลายอย่างหนักจนปริแตก ดูท่าจะต้านได้อีกไม่กี่หมัด
อู๋ไป๋พุ่งเข้าโจมตีต่อเนื่อง
ทั้งคู่ต่อสู้กันทันที ร่างกายประสานกัน มีเพียงเงาเลือนรางเต็มฟ้า และเสียงคำรามของจี้ฉางเฟิงดังเป็นระยะ
นอกท้องพระโรง สถานการณ์การต่อสู้ก็เป็นไปในทิศทางเดียว
สำนักมังกรดำนอกจากจี้ฉางเฟิงแล้ว ยังมีพวกสัตว์เลื้อยคลานประเทศเกาะที่คาดไม่ถึงอีกสามตัว คนที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อาวุโสใหญ่ แต่ถูกว่านเซินและเยว่เจิ้งหยางร่วมมือกันโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แทบหมดสิ้นพลังการต่อสู้ กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
ส่วนที่เหลือ แม้พลังวัตรจะไม่ด้อย แต่ก็สู้จำนวนคนของอู๋ไป๋ไม่ได้ หนึ่งต่อหนึ่งก็เสมอ สองต่อหนึ่งก็ชนะแน่นอน