"เพื่อนงั้นเหรอ?"
อู๋ไป๋อดหัวเราะเยาะไม่ได้ พูดถากถางว่า "ฉันเดาว่าคงไม่เคยดีกับพ่อตัวเองขนาดนี้มาก่อนสินะ?"
"หลงกั๋วกว้างใหญ่ ผืนแผ่นดินเสินโจว วีรชนรุ่นแล้วรุ่นเล่า แต่แกกลับไปประจบสอพลอพวกผู้ฝึกยุทธ์จากประเทศเล็กกระจ้อยร่อย ช่างเป็นพวกกระดูกสันหลังคดจริง ๆ"
จี้ฉางเฟิงมีแววตาเย็นชา บารมีรอบตัวค่อย ๆ ดุดันขึ้น อากาศทั่วทั้งห้องโถงราวกับแข็งตัวทันที
เหล่าคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ ต่างก็เบนความสนใจมาทางนี้โดยไม่รู้ตัว
สำนักมังกรดำ คนอื่นไม่น่ากลัวเท่าไร มีเพียงกำจัดจี้ฉางเฟิงเท่านั้น แผนการครั้งนี้ถึงจะสำเร็จ
"ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะมายังสำนักมังกรดำของข้าได้อย่างไร แต่มาแล้ว ก็อย่าหวังแม้แต่คนเดียวจะได้ออกไปทั้งเป็น"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ "ข้อนี้ข้าตอบได้ เป็นไอ้หลานชายจี้หมิงเฟยของท่านนั่นแหละพาพวกเรามา"
"ต้องบอกว่าคานบนไม่ตรงคานล่างก็เบี้ยว ไอ้หลานนั่นกระดูกสันหลังคดยิ่งกว่าท่านอีก… แน่นอนว่าตายก็สภาพน่าอนาถไม่แพ้กัน"
จี้ฉางเฟิงทั้งร่างพวยพุ่งเจตนาฆ่าฟันน่าสะพรึงกลัว
จี้หมิงเฟยเป็นหลานชายที่เขารักที่สุด และมีนิสัยคล้ายเขาที่สุด
"เจ้าฆ่าหมิงเฟย?"
"ไม่ใช่ข้าฆ่า" อู๋ไป๋ชี้ไปที่กู้เจ๋ย "เขาต่างหากที่ฆ่า ทรมานจนเกือบตายก่อน แล้วก็โยนลงทะเลให้ฉลามกิน"
จี้ฉางเฟิงแววตาฉายแววเข่นฆ่า หันไปมองกู้เจ๋ย
กู้เจ๋ยรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง แทบอยากจะกระทืบอู๋ไป๋ให้ตาย ไอ้เวรเอ๊ย มารยาทหน่อยเป็นไหม?