อู๋ไป๋ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเองนอนอยู่ใต้ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าตรงปากทางเข้าขอบเขตอาคม
เขาไม่รู้ว่าตัวเองออกมาจากมิติแห่งนั้นได้อย่างไร แต่จำเหตุการณ์ก่อนหมดสติได้อย่างแจ่มชัด
แผนภูมิดาวบนพื้นคือเจิ้นที่น่าสะพรึงกลัว เตาขนาดใหญ่นั่นคือตาของเจิ้น
เขาหาเรื่องใส่ตัว ดันไปกระตุ้นเจิ้นเข้าโดยไม่ระวัง เกือบเอาตัวไปทิ้ง
อู๋ไป๋นัยน์ตาเป็นประกาย เขาพบว่ามันคือเจิ้นผนึก ใต้ดินต้องผนึกอะไรบางอย่างไว้แน่
สิ่งที่ต้องใช้เจิ้นระดับตี้สะกดเอาไว้ ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่
หรือว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าอะไร?
ไม่นาน อู๋ไป๋ก็เก็บความคิด ไม่ว่าข้างล่างจะผนึกอะไรอยู่? ก็ไม่ใช่สิ่งที่พลังบำเพ็ญระดับเขาตอนนี้จะสอดส่องได้
วังสี่เทพแห่งนี้ซ่อนความลับไว้ไม่น้อยเลยนะ
ทันใดนั้น อู๋ไป๋รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ขนทั่วร่างลุกตั้ง สะบัดหน้าขึ้นมอง
ครึ่งกลางต้นไม้ คนที่เหมือนศพแห้งยังคงแขวนอยู่ที่นั่น
แต่เมื่อครู่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจน ว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองเขา และสายตานั่นมาจากบนต้นไม้
อู๋ไป๋ใจสั่นสะท้าน เมื่อครู่คงไม่ใช่คนประหลาดคนนี้ที่กำลังมองเขาหรอกนะ?
ตามที่เยว่ซูเซียวว่าไว้ ใครคือคนนี้? อยู่ที่นี่มานานแค่ไหน ไม่มีใครพูดชัดเจนได้
สิ่งที่ไม่รู้จักน่ากลัวที่สุด
อู๋ไป๋มีความรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูกต่อคนบนต้นไม้
แต่นิสัยของเขาคืออยากรู้อยากเห็นมากเกินเหตุ จ้องมองอีกฝ่ายอยู่นาน เห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาอะไร ในใจคิดว่าจะปีนขึ้นไปดูหน่อย เผอิญคนคนนี้อาจตายไปแล้ว