อู๋ไป๋กระโดดขึ้นไปบนไหล่เทวรูป ใช้นิ้วจิ้มดู ดวงตามันขยับได้จริง ๆ ด้วย
“ฮี่ ๆ...”
อู๋ไป๋หัวเราะแบบเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็มองไปรอบ ๆ กลัวไอ้โรคจิตนั่นจะโผล่มา
ทันใดนั้น เขาก็จับลูกตาเทวรูปลองดู ออกแรงนิดเดียว ก็เอาออกมาได้จริง ๆ
ใครเป็นคนแกะสลักวะ เบ้าตาใหญ่ขนาดนี้ แค่ใช้แรงนิดหน่อยก็เอาลูกตาออกมาได้...อู๋ไป๋ดูถูกอยู่ในใจ
จากนั้น เขาก็งัดลูกตาอีกข้างออกมา
แต่พอคิดอีกที ก็เอาลูกนึงใส่คืน ตนเราไม่ควรโลภมาก ทุกเรื่องไม่ควรทำจนเกินเลย
อู๋ไป๋กระโดดลงจากเทวรูป เงยหน้าขึ้นมอง ก็อึ้งไปเลย เทวรูปกลายเป็นตาเดียวซะแล้ว
นี่มันถูกจับได้ง่ายมากเลยนะ
ทำไงดี?
อู๋ไป๋ครุ่นคิด ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย หยิบดินขึ้นมากำมือหนึ่ง ปั้นเป็นลูกดินขนาดพอ ๆ กับลูกตา แล้วกระโดดขึ้นเทวรูปใส่เข้าไปแทน
เขากระโดดลงมาอีกครั้ง มองดู เทวรูปสูง 20 เมตร ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็ดูไม่ออกหรอกว่าลูกตาข้างนึงเป็นของปลอม
“ฮี่ ๆ...”
อู๋ไป๋อดหัวเราะแบบชั่วร้ายออกมาไม่ได้
จากนั้นเขาก็งัดลูกตาเทวรูปองค์อื่นออกมาอีกข้างละลูก แล้วใช้ลูกดินสับเปลี่ยนปลอมปนของจริง
แน่นอนว่า ลูกตาของเทวรูปหญิงสององค์นั้นอู๋ไป๋ไม่ได้แตะต้อง
ยังไงก็เป็นผู้หญิง ไม่ควรลบหลู่ อู๋ไป๋ยังมีจรรยาบรรณวิชาชีพข้อนี้อยู่
แต่อู๋ไป๋ก็จนปัญญาอีกครั้งในไม่ช้า
ลูกตาสิบกว่าลูก แต่ละลูกขนาดเท่ากำปั้น กองรวมกันเป็นพะเนิน จะเอาออกไปยังไง?
อู๋ไป๋ครุ่นคิดหนัก ก็คิดวิธีดี ๆ ไม่ออก