"ตกลง พอถึงสวนสมุนไพร จะให้เจ้าคัดสิบต้น"
เยว่ซูเซียวพูดพลางหัวเราะ
อู๋ไป๋กลับรู้สึกสงสัย เจ้าหนุ่มนี่ตอบตกลงง่ายนัก อย่ามีแผนร้ายอะไรนะ?
เยว่ซูเซียวเปลี่ยนเรื่อง "วุ่นมาทั้งวันคงจะหิวแล้วสินะ?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"ไป กินข้าวกัน"
อาหารเย็นอุดมสมบูรณ์มาก
เพื่อต้อนรับอู๋ไป๋ เยว่ซูเซียวยังจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้
แต่อู๋ไป๋รู้สึกว่าคนแก่คนนี้ไม่หวังดี
เพราะเขาถูกเพ่งเล็ง คนของวังสี่เทพกรอกเหล้าเขาไม่ยั้ง สุดท้ายก็เมาแอ๋ หากไม่ได้แอบใช้พลังขับฤทธิ์เหล้าสองสามครั้ง คงเมาหลับไปนานแล้ว
อย่างไรก็ตาม หลังจากอู๋ไป๋กลับถึงห้อง เขาก็ขับฤทธิ์เหล้าออกทันที กลับมาเป็นปกติ
แม้ว่าวังสี่เทพจะปลอดภัย แต่สำหรับเขาแล้วที่นี่เป็นที่ที่แปลกไปหมด เขาจึงต้องรักษาสติ
วันรุ่งขึ้น ยามเช้า
อู๋ไป๋ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงอึกทึก
ออกมาข้างนอก เดินตามเสียงไปจนถึงลานฝึกยุทธ์ขนาดใหญ่
ศิษย์หนุ่มสาวกว่าร้อยคนกำลังฝึกเพลงหมัดท่ามกลางแสงอรุณ
เยว่เจิ้งหยาง และผู้อาวุโสเจ็ดเยว่ฉางหงกำลังชี้แนะอยู่
ศิษย์ของวังสี่เทพเห็นอู๋ไป๋ แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
ศิษย์หญิงกลับมีแววตาอ่อนหวาน แอบมองใบหน้าหล่อเหลาของอู๋ไป๋ด้วยความเขินอาย
เยว่เจิ้งหยางยิ้ม "ไม่คารวะผู้อาวุโสสิบหรือ?"
"ท่านผู้อาวุโสสิบขอรับ!"
ศิษย์นับร้อยตะโกนพร้อมกัน เสียงกึกก้องดุจสายรุ้ง
อู๋ไป๋ชะงักไป ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ เสียงผู้อาวุโสสิบนี้ทำให้เขารู้สึกว่าภาระบนบ่ายิ่งหนักขึ้น