อู๋ไป๋ยอมแพ้อย่างหมดหนทาง ด้วยพลังยุทธ์ในตอนนี้ของเขา ไม่มีทางทำอะไรหินอุกกาบาตดาราได้เลย
หินอุกกาบาตดาราก็เอาไม่ออก วิชายุทธ์ก็ไม่มี... อู๋ไป๋ได้แต่เกรี้ยวกราดแบบไร้ความสามารถ
จะมาเสียเที่ยวไม่ได้นะ
อู๋ไป๋ตัดสินใจเชื่อใจเยว่ซูเซียวอีกสักครั้ง ไม่งั้นพอเขาออกไป จะต้องถอนหนวดเคราตาแก่นั่นให้เกลี้ยง แน่นอน ข้อแม้คือต้องสู้เยว่ซูเซียวได้ก่อน
แต่ชั่วพริบตาต่อมา อู๋ไป๋ก็นึกถึงปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้ เขาจะออกไปได้ยังไง?
ช่างเถอะ เมื่อมาถึงแล้วก็สงบใจอยู่ให้ดี
อู๋ไป๋มาอยู่หน้ารูปปั้นเทวะ ครั้งนี้ไม่ได้คุกเข่า แต่นั่งขัดสมาธิ
เขาเริ่มใช้พลัง ปราณแท้จริงสายหนึ่งแผ่ออกมาเชื่อมเข้ากับรูปปั้นเทวะดั่งแพรไหม
อู๋ไป๋พยายามสื่อสารกับรูปปั้นเทวะ
"ตูม!"
ทันใดนั้น พลังน่าสะพรึงกลัวก็พวยพุ่งออกจากรูปปั้น อู๋ไป๋ถูกซัดกระเด็นลอยไป
อู๋ไป๋ตกตะลึง พลังเมื่อครู่ร้ายกาจเกินไป 'พรวด' เขาอ้าปากกระอักเลือดออกมา
พริบตาต่อมา อู๋ไป๋พบว่าตัวเองขยับไม่ได้ ร่างกายถูกพลังน่าสะพรึงกลัวกดทับไว้
"เกิดอะไรขึ้น?"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วกระบี่แน่น ร่ายคัมภีร์ชีวิตมรณะ ต่อต้านอย่างสุดชีวิต
แต่พลังนี้รุนแรงเกินไป กดเขาจนขยับเขยื้อนไม่ได้
"ใคร?!"
อู๋ไป๋คำราม เสียงดังดั่งฟ้าคำราม
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังนี้เกิดจากใครบางคน เพียงแต่อาศัยมือของรูปปั้นเทวะเป็นสื่อ
"แขกต่างแดน มายังโลกของข้า ประสงค์สิ่งใด?"