ของขวัญที่อู๋ไป๋เตรียมให้ถังถังคือชุดเด็กที่ปักด้วยมือล้วน ๆ ชุดหนึ่ง
ถังถังเดิมทีก็งดงามดังหยกแกะสลัก พอใส่ชุดนี้ยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดู
“ป๊ะป๋า ถังถังน่ารักไหม?”
ถังถังเงยหน้าน้อย ๆ ขึ้น ตั้งตารอคำชมจากอู๋ไป๋
“น่ารัก เจ้าหญิงน้อยของป๊ะป๋าสวยที่สุดเลย”
พอได้รับคำชมจากป๊ะป๋า ดวงตาโตของถังถังก็ยิ้มจนโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
อู๋ไป๋อุ้มถังถังลงมาชั้นล่าง แล้วแจกของขวัญให้ทุกคน ทุกคนมีส่วนแบ่ง
แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเคราะห์ร้าย หลินตั้นจวงห่อกับข้าวกลับมาสามสี่อย่าง อู๋ไป๋ฝืนกินไปครึ่งหนึ่ง แทบจะท้องแตกตาย
……ค่ำคืน อู๋ไป๋กำลังฝึกฝนอยู่
แกร๊ก เสียงประตูห้องเปิดออก
อู๋ไป๋ตกใจ ลืมตาขึ้น
เห็นเพียงหลินตั้นจวงสวมชุดนอนบางเบา เดินโซเซเข้ามา
แววตาของอู๋ไป๋เป็นประกายเล็กน้อยในความมืด
นึกไม่ถึงว่าหลินตั้นจวงจะกล้าขนาดนี้ กลางดึกมาที่ห้องตัวเอง
เห็นเพียงหลินตั้นจวงตรงมาที่ข้างเตียง จากนั้นขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุม สุดท้าย……ก็หลับไป
อู๋ไป๋นิ่งงันไปพักหนึ่ง ถึงได้สติ ผู้หญิงคนนี้เดินผิดห้องแล้ว
ไม่ใช่สิ ทุกห้องมีห้องน้ำในตัว ถ้าเป็นเพราะไปห้องน้ำแล้วเดินผิด มันฟังไม่ขึ้น
ต้องเป็นเพราะความเขินอายของผู้หญิงแน่ ๆ กลางดึกมาที่ห้องของตัวเองต้องใช้ความกล้ามาก ถ้าให้เป็นฝ่ายรุกก่อนอีกคงอายแย่
มุมปากของอู๋ไป๋อดยกขึ้นไม่ได้
ระหว่างชายหญิง นายรู้ว่าฉันคิดไม่ซื่อ ฉันรู้ว่านายแสร้งเขินอาย