มองดูสองคนที่หัวเราะจนเหมือนหมาบ้า อู๋ไป๋ก็รู้สึกเสียหน้าไปหมด
รังแกกันเกินไปแล้วนะ ฉันไม่ต้องการหน้าแล้วหรือไง?
อู๋ไป๋ทุบโต๊ะ ลุกขึ้นพูดว่า: "พวกนายไปกินนมแม่ของเสี่ยวหว่ามาหรือไง? มันน่าขำขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"พวกนายหัวเราะต่อไปเถอะ ฉันไม่เอาแล้ว ไปก่อนล่ะ!"
"อย่า อย่า อย่า..." เก้าผู้อาวุโสรีบดึงเขาไว้ "พวกเราไม่หัวเราะแล้ว ไม่หัวเราะจริง ๆ แล้ว"
ทั้งสองคนกว่าจะหยุดหัวเราะได้ก็ยากเย็น
เก้าผู้อาวุโสยกมือขึ้นนวดหน้าที่เมื่อยล้าจากการหัวเราะ ถามว่า: "ไอ้หลินไป๋คนนี้หานายทำไม"
"ผมก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? เขาอยากให้ผมเข้าร่วมหออสูรทมิฬ ผมก็ตอบตกลงไปแล้ว"
สีหน้าเก้าผู้อาวุโสและถังเฝ่ยหรานชะงักค้าง หัวเราะไม่ออกอีกต่อไป
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
"อู๋ไป๋ นายล้อเล่นใช่ไหม?"
อู๋ไป๋แอบขำในใจ ให้พวกนายมาหัวเราะเยาะฉัน
"พวกนายดูท่าทางผมเหมือนล้อเล่นไหม?"
สีหน้าทั้งสองคนแข็งทื่อ
"นี่นายจะไม่ได้รับปากจริง ๆ ใช่ไหม?"
พอเห็นทั้งสองคนจริงจังแล้ว อู๋ไป๋ถึงได้พูดยิ้ม ๆ ว่า: "ล้อเล่นน่ะ"
เก้าผู้อาวุโสและถังเฝ่ยหรานถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ต่อไปอย่าล้อเล่นแบบนี้ ฉันอายุมากแล้ว ทนแรงกระตุ้นแบบนี้ไม่ไหว"
อู๋ไป๋กลอกตาเหน็บว่า: "เจ้าเก้า ตำแหน่งผู้อาวุโสของนายนี่ซื้อมาด้วยเงินใช่ไหม?"
เก้าผู้อาวุโสงุนงงมองเขา "หมายความว่าไง?"
"ถ้าไม่ใช่ซื้อด้วยเงิน ด้วยสมองของนายจะมาเป็นผู้อาวุโสได้ยังไง? ผมกับหออสูรทมิฬมีความแค้นกัน จะไปเข้าร่วมกับพวกเขาได้ยังไง?"