เวลานี้ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งแต่งตัวภูมิฐาน สะพายกระเป๋าเอกสาร สวมแว่นไร้กรอบ กำลังเดินเลาะฝูงชนเตรียมเข้าบริษัท
หญิงวัยกลางคนที่ถือป้ายเห็นเขา ก็กระโดดขึ้นมาทันที
“เขาไง... เขาไง...”
“ชิวเผิงหมิง หยุดเดี๋ยวนะ วันนี้ถ้าไม่พูดให้ชัด ฉันไม่เลิกกับแกแน่...”
นางทำตัวราวกับหญิงปากร้าย พุ่งเข้าไป เอื้อมมือไปฉีกกระชากเสื้อผ้าชิวเผิงหมิง
อู๋ไป๋พอมีความประทับใจเกี่ยวกับชิวเผิงหมิง ถ้าจำไม่ผิด เขาเป็นหัวหน้าแผนกควบคุมคุณภาพ หยวนเจิงเคยพูดถึงคนนี้ว่าเป็นคนมีความสามารถ ดูเหมือนช่วงนี้กำลังจะเลื่อนตำแหน่งให้
ชิวเผิงหมิงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
หญิงผู้นั้นถูก รปภ. สกัดไว้
“ปล่อยฉันนะ พวกแกนี่มันดูถูกคน อย่าขวางฉัน ดูสิฉันจะข่วนหน้าเขาให้เละ”
นางฝ่าวงล้อม รปภ. ไม่ได้ กระโดดๆ ตะโกนลั่น: “ทุกคนดูนี่นะ คนนี้แหละ... ลูกชายฉันเก่งขนาดนั้น ทำงานหนักมาตั้งสองปีในบริษัทนี้”
“ใกล้จะได้เลื่อนเป็นหัวหน้ากลุ่มอยู่แล้ว แต่เพราะไม่ได้ให้ของขวัญคนนี้ ก็เลยเอาตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มของลูกชายฉันไปให้คนอื่น”
“ชิวเผิงหมิง แกทำลายอนาคตลูกชายฉัน ขอให้ตายโหง... ตายทั้งตระกูล...”
สำหรับหญิงปากร้าย ผู้คนมักจะถอยห่าง
เพราะพวกนางพูดด้วยเหตุผลไม่ได้เลย
ชิวเผิงหมิงก็ไม่รู้ว่าไม่อยากถือสากับหญิงปากร้ายคนนี้ หรือว่ารู้สึกผิดกันแน่ เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากไม่หยุด