"ดีเลย!"
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ มองอย่างไรก็ไม่หวังดี
เยว่จื้อเจิ้งยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลและบ้าคลั่งที่ส่งผ่านมาจากหมัดซึ่งเขาซัดเข้าใส่อกของอู๋ไป๋ พุ่งตรงเข้าใส่เขาจนกระเด็นลอยไปไกลกว่าสิบเมตร
โชคดีที่พื้นหญ้านุ่ม ไม่เช่นนั้นแค่ล้มครั้งเดียวก็คงทำเขาเวียนหัวไปหมดแล้ว
เยว่จื้อเจิ้งลุกขึ้นจากพื้น คำนับพลางกล่าวว่า "สู้ไม่ได้ ลาก่อน!" พูดจบก็เผ่นไปทันที ที่สำคัญคือปวดไปทั้งตัว แค่ยืนยังสั่น ต้องรีบไปก่อน เดี๋ยวขายหน้า
ต่อยตั้งนาน อีกฝ่ายไม่ขยับเลย แต่ตัวเองเหนื่อยแทบตาย นี่มันน่าอายจริงๆ
"เฮ้ย ตอแหลเกินไปแล้ว"
"อู๋ไป๋ต้องติดสินบนเสี่ยวเจิ้งแน่ สองคนนั่นแสดงละครอยู่ ฝีมือการแสดงก็ห่วยแตกสิ้นดี"
"ฉันว่าพวกนายก็แค่อิจฉาที่เขาหล่อแล้วก็ฝีมือสูง"
ยังมีคนออกปากปกป้องอู๋ไป๋อยู่บ้าง แน่นอนว่าเป็นเพราะหน้าเค้านั่นเอง
"ฮึ จริงหรือเท็จ ฉันมาลองเองก็รู้แล้ว"
ชายหนุ่มวัยยี่สิบเศษก้าวออกมา คิดจะท้าทายอู๋ไป๋
"กลับไป" เยว่เจิ้งหยางโบกมือ "แค่ฝีมือกระจอกๆ ของพวกแกอย่ามาขายหน้าขายตาเลย"
เยว่เจิ้งหยางหันไปทางอู๋ไป๋ "มาเถิด ให้ข้าได้ลองฝีมือเจ้าดู"
อู๋ไป๋ยิ้มรับ แล้วผงกหัวเล็กน้อย
"ตูม!"
พลังอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกจากร่างของเยว่เจิ้งหยาง ก่อเกิดเป็นลมบ้าหมูพัดเรียบพื้นจนใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า
เยว่เจิ้งหยางยืดอก ลำพองอำนาจ จากชายชราร่างกายซูบซีดแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ตื่นจากนิทราในพริบตา
อู๋ไป๋หรี่ตามอง พลางตกตะลึงอยู่ในใจ นี่มันขั้นสวรรค์ระดับล่าง
เขาไม่รู้ว่าเยว่เจิ้งหยางจะยังปิดซ่อนพลังไว้หรือไม่ แต่ด้วยระดับฝีมือที่แสดงออกมาตอนนี้ เขาไม่มีทางชนะได้เลย