"อู๋ไป๋ เชิญนั่ง"
กลางห้องรับแขกมีโต๊ะน้ำชา อู๋ไป๋กับเยว่ซูเซียวนั่งตรงข้ามกัน
ส่วนผู้อาวุโสคนอื่น ๆ หาที่นั่งกันเอง บางคนถึงกับนั่งยอง ๆ พิงกำแพง
เยว่ซูเซียวยื่นชาให้อู๋ไป๋แก้วหนึ่ง "จิบชาหน่อย"
"ขอบคุณ!"
อู๋ไป๋รับถ้วยชามาจิบเบา ๆ แววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ในชาที่ดูแสนธรรมดานี้กลับมีพลังวิญญาณ "นี่ชาอะไร?"
"นี่เรียกว่าชาหมอกวิญญาณเข็มเงิน ของเฉพาะวังสี่เทพ มีต้นชาอยู่แค่สามต้น ไม่รู้ว่าบรรพบุรุษรุ่นไหนปลูกไว้ ปีหนึ่งผลิตได้ไม่กี่ชั่ง"
อู๋ไป๋พยักหน้าอย่างเข้าใจ วังสี่เทพมีรากฐานลึกซึ้งสมคำร่ำลือ ต้นชาสามต้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน
อู๋ไป๋ดื่มชาในถ้วยหมดอย่างรวดเร็ว แล้วรินให้ตัวเองอีกแก้ว
ถึงพลังวิญญาณในชานี้จะไม่มากนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มี
"อู๋ไป๋ สภาพของวังสี่เทพคงไม่เหมือนที่เธอคิดสินะ?"
เยว่ซูเซียวถามพร้อมรอยยิ้ม
อู๋ไป๋พยักหน้า "แตกต่างจากที่คิดไว้จริง ๆ"
"นึกว่าวังสี่เทพผู้มีอิทธิพลใหญ่โตเช่นนี้ต้องมีกฎระเบียบเคร่งครัด ไม่คิดว่าจะเป็นบรรยากาศอบอุ่นเหมือนครอบครัวสุขสันต์"
เยว่ซูเซียวหัวเราะอย่างเปิดเผย "เธออายุยังน้อย ไม่คิดว่าจะหัวโบราณกว่าพวกตาแก่อย่างพวกเราอีก ยุคสมัยไหนแล้วยังยึดติดเรื่องลำดับชั้น"
"วังสี่เทพเป็นกลุ่มอิทธิพลหนึ่ง แต่ก็เป็นครอบครัวใหญ่ด้วย"
อู๋ไป๋พยักหน้าบางเบา แม้วังสี่เทพจะไม่มีระบบลำดับชั้นที่เข้มงวด แต่บรรยากาศดีมาก