"ขอบคุณผู้อาวุโสหลินที่เป็นห่วง ฉันไม่เป็นไร"
ซ่างกวนอวี่เฟยพลันรู้สึกดีขึ้นมาก
ที่ท่านลู่ตามหาเธอไม่ใช่เรื่องดีอะไร เธอลังเลอยู่นานกว่าจะโทรหาผู้อาวุโสหลิน ตอนนี้ดูแล้ว การโทรครั้งนี้ถูกต้องแล้ว
อู๋ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย ครุ่นคิดก่อนพูด "ท่านลู่คงสัญญาจะให้ผลประโยชน์กับคุณ แลกกับการจับตาดูทุกฝีก้าวของผม ใช่ไหม?"
มือที่เขี่ยดอกไม้เล่นของซ่างกวนอวี่เฟยชะงักกึก เธอเหลียวซ้ายแลขวา สงสัยว่าผู้อาวุโสหลินจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง?
"ผู้อาวุโสหลินรู้ได้ยังไงคะ?"
อู๋ไป๋ยกยิ้มที่มุมปาก แฝงไว้ด้วยความดูแคลน "เดาครับ เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นไม่ได้ยากอะไร"
ซ่างกวนอวี่เฟยถอนหายใจเบา "ผู้อาวุโสหลิน งั้นฉันควรทำยังไงดี?"
"เขาสัญญาอะไรกับคุณไว้?" อู๋ไป๋ถาม
"ท่านลู่สัญญาว่าครั้งหน้าจะเพิ่มทรัพยากรให้ฉันเป็นสองเท่า"
อู๋ไป๋หัวเราะ "ของก็รับไป เขาอยากรู้ก็บอกเขาไปครับ"
"มีคนโง่แบบนี้ ไม่หลอกก็ไม่รู้จะหาเมื่อไหร่"
ซ่างกวนอวี่เฟยหลุดขำออกมาอย่างอดไม่อยู่
"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ลาก่อนนะคะผู้อาวุโสหลิน"
"ลาก่อน ขอบคุณที่บอกเรื่องนี้กับผม"
วางสายแล้ว อู๋ไป๋อารมณ์ดี การให้ย่อมได้ผลตอบแทน ตอนนี้ดูท่า ซ่างกวนอวี่เฟยยอมสวามิภักดิ์ต่อตนโดยสมบูรณ์แล้ว
คนพวกนี้แม้ฝึกตนไม่สูง แต่ใช้สืบข่าวก็พอ
เขาต้องการความภักดี ระดับฝึกตนสูงหรือต่ำไม่สำคัญ