ตระกูลมู่ โถงหลัก
"อู๋ไป๋ ไอ้เด็กเวรนี่กล้าดียังไงมามาถึงเมืองเทียนหยาง ช่างใจกล้านัก"
มู่ชิงเฟิงสีหน้าดุดัน
เขาและมู่เหลียนยืนอย่างนอบน้อม หันหน้าเข้าหาชายแก่ที่นั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ชายแก่สวมเสื้อคลุมสีดำทึมทรงผ่าหน้าแบบโบราณ ใบหน้ารียาว ผิวหมองคล้ำ ดูน่าอึดอัด
ชายผู้นี้ชื่อว่าเหอกว้านเต้า เป็นอาจารย์ของมู่ชิงเฟิง และเป็นอาจารย์ปู่ของมู่เหลียน
มู่เหลียนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น พูดอย่างเกรี้ยวกราด "อาจารย์ปู่ครับ อู๋ไป๋ทำลายวรยุทธ์และดวงตาผม ขอร้องท่านต้องฆ่าเขา ล้างแค้นให้ผม"
เหอกว้านเต้าสายตาเย็นชา น้ำเสียงยิ่งน่าขนลุก กล่าวช้าๆ "ข้าตั้งใจจะหาเวลาไปเมืองจิ้นเจียงสักเที่ยว ไม่คิดว่ามันจะยื่นหัวมาหาถึงที่ ดีเลย จะได้ไม่ต้องเดินทาง"
"มันทำลายวรยุทธ์เจ้า แย่งเตาหลอมยาของข้า ความแค้นนี้ไม่ชำระ ข้าจะมีหน้าไปไหนในยุทธภพ"
"ในเมื่อมันมาแล้ว ก็ให้มันอยู่ที่เมืองเทียนหยางตลอดกาล"
มู่เหลียนตื่นเต้นดีใจ ราวกับเห็นภาพอู๋ไป๋ถูกหั่นศพเป็นเสี่ยงๆ
มู่ชิงเฟิงพูด "อู๋ไป๋ไม่ได้มีแค่ตระกูลมู่เราเป็นศัตรูในเมืองเทียนหยาง ข้าแจ้งตระกูลหลี่แล้ว ถึงเวลาพวกเราสองตระกูลลงมือพร้อมกัน ให้อู๋ไป๋จนมุมหนีไม่รอด"
มู่เหลียนหน้าบูดเบี้ยว คิดในใจ "อู๋ไป๋ คราวนี้ดูซิวายังไง"