ชายหนุ่มหัวแตกเลือดอาบ พูดอย่างน่าสมเพชว่า "พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ไว้ชีวิตด้วย ผมไม่รู้จักอู๋ไป๋ที่พี่ว่าจริง ๆ"
"ใช่ ๆ พวกเราไม่รู้จักจริง ๆ พี่ต้องเข้าใจผิดแน่"
"พวกเราสาบานต่อฟ้า ไม่รู้จักอู๋ไป๋จริง ๆ พี่เข้าใจผิดแล้ว"
ชายชรากับอีกหลายคนพูดพลางตัวสั่นงก ๆ
มู่เหลียนยิ้มเหี้ยม "ไม่รู้จัก? ข้าว่าพวกแกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา"
"พวกแกคิดว่าอู๋ไป๋เป็นเทพหรือไง? ถึงคุ้มครองพวกแกได้ ฉันจะทำให้พวกแกรู้วันนี้ว่าอู๋ไป๋มันไม่ใช่ขี้ปะติ๋ว"
"ตีมัน ตีให้กว่ามันจะยอมพูด"
ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกระโจนเข้าใส่ราวกับหมาป่าและเสือ ไม่ว่าคนหนุ่มหรือคนแก่ กดลงพื้นแล้วเตะต่อยอย่างดุดัน ลงมือหนักหน่วง
มีคนคอยปิดปากพวกเขาโดยเฉพาะ
ทั้งครอบครัวส่งเสียงอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด ไม่นานก็ถูกตีจนเกือบตาย ใบหน้าเปื้อนเลือด
มู่เหลียนโบกมือ ชายฉกรรจ์พวกนั้นก็หยุด
เขายิ้มเหี้ยมแล้วพูดว่า "ตอนนี้พวกแกยังกล้าพูดอีกไหมว่าไม่รู้จักอู๋ไป๋?"
"ข้า พวกเรา... ไม่รู้จักจริง ๆ"
ชายชราไม่รู้ว่ากระดูกหักไปกี่ท่อน พูดด้วยความเจ็บปวด ถึงเขาจะชอบแกล้งถูกรถชน แต่ปกติก็แค่แผลถลอก ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาฉี่ไม่อยู่ กางเกงเปียกโชกเป็นวงกว้าง
มู่เหลียนหน้าตาดุร้าย กระโจนเข้าไปคว้าขวดเหล้าบนโต๊ะ ฟาดลงบนหัวชายชรา ขวดเหล้าระเบิดเสียงดังปัง ชายชราไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ตาพลิกขึ้นขาวแล้วสลบไปทันที เลือดท่วมหน้า
คนอื่น ๆ ตกใจแทบตาย
"ไม่พูดใช่ไหม? ไม่เป็นไร ฉันจะดูว่าปากพวกแกแข็ง หรือหมัดพวกเราแข็ง"