“ไม่จำเป็นขนาดนั้น ฉันแค่เอาชีวิตนาย”
“อ้อ ที่นายเจอผู้หญิงคนนั้นในหออสูรทมิฬ นั่นผู้หญิงของฉัน นายไม่ควรไปคิดนอกลู่นอกทางกับเธอ”
อู๋ไป๋ลดเสียงลงพูด
นากาจิมะทาเคชิตกใจจนตาเบิกโพลง พูดเสียงสั่นว่า “นะ นายคืออู๋...”
แกร๊ก!
คอของนากาจิมะทาเคชิถูกเหยียบหักไปเลย
อู๋ไป๋ไร้อารมณ์ใด ๆ เขาฆ่าคนของสมาคมยามาตะไปตั้งมาก นากาจิมะทาเคชิรู้ว่าเขากับหลินตั้นจวงเกี่ยวข้องกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
“ว่านเซิน”
ว่านเซินที่หลบอยู่ด้านหนึ่งเดินออกมา
“จัดการศพด้วย”
“ครับ”
อู๋ไป๋หันหลังเดินลงไปชั้นล่าง
ชั้นหนึ่ง ดาดฟ้าเรือ
เงามืดกับลูกน้องสองคนสุดท้ายก็หนีไม่รอด
พวกเขาถูกต้อนจนมุมอยู่ที่ดาดฟ้าชั้นหนึ่ง
ลมและฝนกระหน่ำ คลื่นยักษ์ซัดสาด
บนตัวเงามืดกับพวกทั้งสามเปล่งแสงชั้นหนึ่งขึ้นมา มันคือเกราะพลังคุ้มกาย กั้นน้ำฝนออกไป
พวกเขาจับตามองถูเทียนลี่กับพวกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างตึงเครียด
ดวงตาถูเทียนลี่เย็นยะเยือก สีหน้าดุดันโหดเหี้ยม
“ลู่หยวนซานเลี้ยงหมาได้ดีไม่เบาเลยนี่”
“เงามืด ฆ่าตัวตายเองซะ ข้าจะได้ไม่ต้องลงมือ”
เงามืดเงียบไม่พูด เขาจะฆ่าตัวตายหรือ? คำตอบแน่นอนว่าไม่
สีหน้าถูเทียนลี่ยิ่งดุดันเหี้ยมเกรียมมากขึ้น “ดูท่าพวกเจ้าคงจะให้ข้าลงมือเอง”
“ฆ่ามัน”
องครักษ์พลีชีพหกคน พุ่งเข้าใส่พวกเงามืดสามคน
เงามืดแผ่พลังน่าตกใจไปทั่วร่าง ฝ่ามือเดียวก็กระแทกองครักษ์พลีชีพสองคนจนกระอักเลือดกระเด็นถอยกลับไป
ถูเทียนลี่เห็นดังนั้น ก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ขั้นสวรรค์ขั้นต้น?”
“ข้าไม่ได้ประมือกับใครมานานแล้ว ถ้าเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้ภายในสามกระบวนท่า ข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับไป”