หญิงปากร้ายติดกระดุมให้หม่าเซวียนเฮ่า แล้วหันมามองอู๋ไป๋ "วันนี้ ถ้าพวกแกไม่ให้ลูกชายฉันเป็นหัวหน้ากลุ่ม ต่อไปฉันจะมาอาละวาดที่บริษัทพวกแกทุกวัน"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "ลูกชายคุณเก่งจริง ๆ... เก่งเสียจนฉันเอียน"
"หมายความว่าไง? ลูกชายฉันเก่งที่สุดในโลก เขาดีทุกอย่าง พวกแกไม่เลื่อนตำแหน่งเพิ่มเงินเดือนให้ ก็คืออิจฉาความสามารถเขา ตั้งใจกดดัน ทำลายอนาคตเขา"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ แล้วถามว่า "ผมอยากถามว่า ลูกชายคุณเก่งขนาดนี้ ตอนนี้มีแฟนหรือยัง? อยู่คนเดียวหรืออยู่กับพวกคุณ?"
หญิงชราเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ลูกชายฉันยังไม่มีแฟนชั่วคราว ไม่ใช่เขาไม่หา แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนคู่ควรกับลูกฉัน"
"แน่นอนว่าอยู่กับพวกเรา เขาอยู่คนเดียวลำบากแค่ไหน ต้องซักผ้าทำกับข้าว ทำความสะอาด"
ชิวเผิงหมิงอดบ่นไม่ได้ "งั้นตอนกินข้าวเขายังต้องอ้าปากเองไหม? ทำไมไม่ป้อนเขาล่ะ?"
"แน่นอนว่าป้อน ลูกชายฉันเก่งขนาดนี้ เรื่องเล็กอย่างกินข้าวจะต้องให้เขาลงมือเองได้ไง ตอนอยู่บ้าน ฉันป้อนถึงปากตลอด"
"เดี๋ยวพอลูกฉันได้เป็นหัวหน้ากลุ่ม พวกแกต้องหาเลขาที่รู้เรื่องมาให้เขา ต่อไปเรื่องป้อนข้าวต้องให้เธอทำ"
ทุกคนในที่เกิดเหตุตกตะลึง
ช่างพลิกสามัญสำนึกจริง ๆ
เด็กไม่รู้จักโตตัวเบ้อเริ่มเลย
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ "คุณอยากให้ผมเลื่อนตำแหน่งเพิ่มเงินเดือนให้ลูกชายคุณใช่ไหม?"
หญิงปากร้ายผงกหัวรัว ๆ "ตำแหน่งยิ่งสูงยิ่งดี ลูกชายฉันเก่งขนาดนี้ ตำแหน่งต่ำไปไม่คู่ควรกับเขา"